คัญในวงการไปแล้ว
“เจ้านายครับ ตั้งแต่ละครเรื่อง ‘ตำนานชูหลิวเชียง’ ออกอากาศ ผมรู้สึกว่าสถานีโทรทัศน์เสินฮวาเริ่มจะสะเทือนถึงโคนรากแล้วละครับ ภายในของพวกเขาตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่มั่นคงแล้ว ทำเอาผมเริ่มจะลังเลนิดหน่อยเลยครับ…”
“ลังเลเรื่องอะไรครับ?” หลินจือไปเหลือบมองเจียงเฉิงแวบหนึ่ง
เจียงเฉิงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ลังเลว่าจะลงมือให้ถึงตายเลยดีไหมครับ เพราะยังไงในอนาคตคุณก็อาจจะได้สืบทอดเสินฮวากรุ๊ป ถึงตอนนั้นสถานีโทรทัศน์เสินฮวาก็อาจจะกลายเป็นทรัพย์สินของคุณด้วย…”
“เรื่องนี้พี่ไม่ต้องกังวลไป” หลินจือไปพูดเรียบๆ “ต่อให้คุณปู่จะให้ผมสืบทอดเสินฮวากรุ๊ป ท่านก็คงจะเหลือเงินไว้ให้พวกคุณลุงของผมใช้ในยามเกษียณบ้างอยู่ดี”
“หมายความว่ายังไงครับ?”
“สถานีโทรทัศน์เสินฮวาคือเงินเกษียณของลุงสาม เว็บไซต์วิดีโอเสินฮวาก็คือเงินชดเชยของลุงรอง ส่วนลุงใหญ่ก็กุมทรัพยากรด้านภาพยนตร์ของเสินฮวากรุ๊ปเอาไว้ไม่ใช่เหรอ”
“เข้าใจแล้วครับ” เจียงเฉิงหัวเราะ “งั้นในส่วนของสถานีโทรทัศน์และเว็บไซต์วิดีโอ ผมจะกดดันต่อไปครับ”
“อืม”
คุณปู่อยากจะเหลือเว็บไซต์วิดีโอไว้ให้ลุงรองก็ได้ เพราะยังไงหลินจือไปก็มีเว็บไซต์วิดีโอคุนเผิงอยู่ ลุงสามจะได้สถานีโทรทัศน์เสินฮวาไปก็ไม่เป็นไร เพราะตอนนี้หลินจือไปได้ครอบครองสถานีโทรทัศน์เทียนกวงไว้ในมือแล้ว ส่วนทางด้านลุงใหญ่นั้น หลินจือไป๋ยังไม่ได้ลงมือจัดการ แต่อย่างไรเขาก็ยังหนุ่ม ยังมีเวลาเห
