ยนแบบเสียงคนอื่นได้บ้างไม่มากก็น้อย
เหมือนอย่างที่จางซีหยางก็เลียนแบบเสียงโจวหานจินได้ แต่มันก็ได้แค่หกเจ็ดส่วน ไม่เหมือนเทพดาราร้อยลักษณ์ที่มีความเหมือนปาไปเก้าส่วนแบบนั้น!
โจวหานจิน “เหอะ!”
จางซีหยางเริ่มร้อนรน “เขาร้องสองเพลง รอบแรกก็สวมรอยเป็นนายไม่ใช่เหรอ ในเมื่อเขาสวมรอยเป็นนายได้ แน่นอนว่าเขาก็ต้องสวมรอยเป็นฉันได้เหมือนกัน”
โจวหานจิน “ฉันเชื่อนายก็บ้าแล้ว”
จางซีหยางจบกัน ด้วยไอคิวอย่างเหล่าโจว แพะรับบาปอย่างตนสลัดยังไงก็ไม่หลุดแน่ ช่วยไม่ได้ จางซีหยางทำได้แค่เปลี่ยนเรื่องคุย
“พูดถึงเรื่องเลียนแบบ นายไม่ใช่ว่ายังมีนักร้องอีกสองคนเหรอ เจ้าสุนัขทิเบตนั่น แล้วก็เจ้าชายกบอะไรนั่นอีก…”
“ฉันไม่ใช่เจ้าชายกบ!”
โจวหานจินปฏิเสธทันควันโดยสัญชาตญาณ
“…”
“หือ?”
จางซีหยางอึ้งไปนิดหนึ่ง “ฉันบอกว่านายเป็นเจ้าชายกบเมื่อไหร่?”
ฮ่าๆๆๆๆ ไอนี่ร้อนตัวยอมรับเองชัดๆ!
จางซีหยางดีใจเนื้อเต้น แทบจะฟันธงได้เลยว่าเจ้าชายกบก็คือโจวหานจิน!
“ไม่อยากพูดไร้สาระกับนายแล้ว เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่บอกไว้เลย”
โจวหานจินดูเหมือนจะรู้ตัวว่าตัวเองปฏิเสธอย่างมีพิรุธเกินไป จึงวางสายไปอย่างหัวเสีย
ข้างๆ กัน หลีเซียวจ้องมองโจวหานจินเงียบๆ ฟังเขาคุยโทรศัพท์จนจบ ตอนนี้ทั้งสองคนย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว
“เหล่าจางคนนี้ยังไม่ยอมรับอีกว่าวันนี้มันแกล้งเป็นผม!”
โจวหานจินโดนหลีเซียวมองจนขนลุกจึงแกล้งกระแอม
หลี่เซียวเปรยขึ้นมาว่า “ฉันจ
