“ขว้างระเบิดใส่ชีวิต! ระเบิดความหดหู่ให้กระจุย! ความเสื่อมโทรมและอ่อนล้าฉันไม่เกี่ยว! ฉันฉลองท่ามกลางแดดร้อนแรงอย่างบ้าคลั่ง!”
เสียงร้องของสุนัขทิเบตดังก้องกังวานอิสระบนเวที เขาชูไมโครโฟนขึ้นสูง แหงนศีรษะไปด้านหลัง และดึงไมโครโฟนออกห่าง ระเบิดพลังเสียงสูงถล่มเวทีอย่างบ้าคลั่ง!
ผู้ชมทั้งหมดตะลึงงัน! ทีมกรรมการนักทายก็อึ้ง!“นี่มันเสียงโจวหานจิ้นชัดๆ!”“นี่มันเพลงของโจวหานจิ้นชัดๆ!”
ถ้ามีคนคนหนึ่ง หุ่นเหมือนโจวหานจิ้น เสียงเหมือนโจวหานจิ้น แถมยังร้องเพลงของโจวหานจิ้น หรือแม้แต่การแต่งตัวก็ยังคล้ายกับสไตล์หลุดโลกของโจวหานจิ้น… แล้วเขาจะเป็นใคร? ในหัวของผู้ชมแทบจะผุดชื่อ ‘โจวหานจิ้น’ ขึ้นมาพร้อมกัน!
“เป็นเขา!?”“ราชาเพลงโจว!?”“เสียงนี้น่าสงสัยมาก!”“ความเหมือนปาไปหกส่วนได้เลยมั้ง!”“สุนัขทิเบตจงใจเลียนแบบโจวหานจิ้นหรือเปล่า?”“เสียงโจวหานจิ้นนะเลียนแบบง่าย แต่เพลงนี้ยากมากนะ คนทั่วไปร้องไม่ได้หรอก แต่สุนัขทิเบตคนนี้ร้องออกมา รู้สึกว่าอยู่ระดับเดียวกับต้นฉบับเลย!”“โจวหานจิ้นเป็นถึงราชาเพลงเชียวนะ!”“ฮ่าๆๆ ฉันว่าเขาคือราชาเพลงโจวชัวร์ ถึงเขาจะพยายามคุมเสียงให้เหมือนแค่หกส่วน กะจะเล่นลูกไม้จริงบ้างหลอกบ้างกับพวกเรา แต่ฟังดีๆ ก็จับไตได้ง่ายมาก!”
“เรื่องนี้เราตัดสินเองไม่ได้หรอก!” ผู้ชมตัดสินเองไม่ได้แล้วใครจะตัดสินละ? สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลี่เซียวในทีมกรรมการนักทาย ความสัมพันธ์ของโจวหานจิ้นก
