กนี้ออกมาก็ได้มั้ง?”“ชอบดูดาราปล่อยตัวตามสบายแบบนี้แหละ โจวหานจิ้นก็เป็นคนที่ฉันชอบหลังจากที่เขาปล่อยตัวตามสบายนี่แหละ พูดถึงโจวหานจิ้น พวกเธอคิดว่าสุนัขทิเบตใช่เขาไหม?”“หลี่เซียวบอกว่าไม่ใช่ไม่ใช่เหรอ?”“หลี่เซียวอาจจะช่วยโจวหานจิ้นปิดบังอยู่ก็ได้ คำพูดเธอเชื่อทั้งหมดไม่ได้หรอก”
ผู้ชมวิพากษวิจารณ์ ทีมกรรมการนักทายจ้องมองไปที่เจ้าชายกบ เมื่อเจ้าชายกบยืนบนเวที หลี่เซียวก็ดวงตาเป็นประกาย ยิ้มแล้วกล่าวว่า “เจ้าชายกบคนนี้เหมือนเหล่าโจวกว่าสุนัขทิเบตอีก”อิงเหวยอึ้งไป “ยังไงครับ?”หลี่เซียวตอบ “คนที่คุ้นเคยกับโจวหานจิ้นจะรู้ดีค่ะ ว่าหมอนี่เวลาอยู่บนเวทีจะชอบยืนท่าเหมือนยืนพักตามระเบียบแบบนี้ตลอด เอ๊ะ?”“จะว่าไปก็จริงแฮะ!”“จริงด้วย!”“ฮ่าๆๆๆ!”“เจ้าชายกบคนนี้น่าสนใจนะเนี่ย!”“หรือว่าเห็นสุนัขทิเบตเลียนแบบโจวหานจิ้น ก็เลยเลียนแบบตามบ้าง?”“สุนัขทิเบตเลียนแบบเสียง เลียนแบบท่าทีกวนๆ เจ้าชายกบคนนี้ยิ่งแน่วแน่ใหญ่ เลียนแบบท่ายืนเลย!”
ทุกคนในทีมกรรมการนักทายหัวเราะคิกคัก เวลานี้เองแสงไฟมืดลง การแสดงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ เจ้าชายกบสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็เริ่มร้องเพลง
“นี่คือการแสดงที่ไร้บทสรุป รวมความไร้สาระและความบ้าคลั่ง… เหมือนเด็กคนหนึ่งที่เปี่ยมด้วยความโศกเศร้า… เงียบงันหลับใหลบนแผ่นดิน…”
เพลงนี้ชื่อ ‘ดอกไม้ไฟ’ ต้นฉบับคือจางซีหยาง พูดให้ถูกคือเพลงที่ไปตี้แต่งให้จางซีหยาง แต่นี่ไม่ใช่ประเด็
