ลอยู่
พริบตาเดียว นักข่าวไม่กี่คนที่อยู่หน้าจี้เฉวียนไท กับฉากที่ไปตี้ถูกนักข่าวนับไม่ถ้วนรุมล้อมนั้น ก่อให้เกิดความแตกต่างที่ชัดเจนอย่างยิ่ง ความโดดเด่นทั้งหมดถูกดาราดังคนนั้นคว้าไปหมดแล้ว!
“เอ่อ…” เหล่านักเขียนบนระเบียงทางเดินต่างก็พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
ทั้งที่เป็นงานประชุมกวีนิพนธ์ นักข่าวที่มาส่วนใหญ่ก็มาจากสื่อด้านศิลปะและวัฒนธรรม ทำไมถึงแห่กันไปหาไปตี้กันหมดล่ะ?
จี้เฉวียนไทฝืนยิ้มออกมา รีบสะบัดตัวให้หลุดจากกลุ่มนักข่าวที่รุมล้อมอยู่ จากนั้นก็หันกลับไปมองทางไปตี้ด้วยแววตาลึกซึ้ง แฝงด้วยความอิจฉาริษยาปนขุ่นเคืองเล็กน้อย
อีกฝ่ายถูกผู้คนมากมายห้อมล้อม ทำให้เขาที่ยืนอยู่ตรงนี้เหมือนเป็นเพียงตัวประกอบ ช่างน่าอับอายและเสียหน้าจริงๆ!
แม่งเอ๊ย! เปิดตัวด้วยเฮลิคอปเตอร์! กล้าคิดออกมาได้ยังไง!
แต่หลินจือไป๋กลับรู้สึกพอใจกับวิธีเปิดตัวของตนเอง เขาตั้งใจสั่งเฮลิคอปเตอร์มาจากเลขาจินโดยเฉพาะ เพื่อให้การเปิดตัวของเขามีความน่าเกรงขามมากพอ
คนพวกนั้นไม่ได้บอกเหรอว่า ตนมาร่วมงานประชุมกวีนิพนธ์ก็จะได้แต่หุบปากหางจุกตูด งั้นเขาก็ทำตรงกันข้ามซะเลย ต้องมาแบบจัดเต็ม!
ถ้าตนมาอย่างเรียบง่ายจริงๆ ก็ไม่สมกับที่พวกคนอย่างเกออูอุตส่าห์เรียกตน คำก็ ‘ซูเปอร์สตาร์คนดัง’ คำก็ ‘คุณชาย’ ขัดหน่อยนะสิ
แน่นอน เมื่อนักข่าวถามเขาว่าทำไมถึงนั่งเฮลิคอปเตอร์มา หลินจือไป๋ก็ให้เหตุผลอื่นทันที
“ผมรีบออกเดินทางไปหน่อย นั่งร
