วันที่หกของปีใหม่ บรรยากาศเทศกาลยังคงอบอวล
หลินจือไป๋ตื่นมากินอาหารเช้า ก็พบว่าคนในบ้านอยู่กันพร้อมหน้า ไม่มีใครนอนตื่นสายเหมือนปกติอย่างหาได้ยาก
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?” หลินจือไป๋เอ่ยถาม
พ่อกล่าวด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างเคร่งขรึม “ตอนเที่ยงพวกเราต้องไปที่คฤหาสน์ซีเฉิงนะ”
ไปคฤหาสน์ซีเฉิง? แววตาของหลินจือไป๋มีประกายวาบผ่าน
หลินซีพึมพำ “ปู่จะเรียกเก็บผลงานอย่างเป็นทางการแล้ว”
แม่กล่าว “ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเรื่องการแบ่งแยกบริษัท สำนักงานใหญ่เตรียมการมานานแล้ว”
หลินเซิ่งเทียนถาม “บ้านอื่นๆ ก็ไปด้วยเหรอครับ?”
หลินตงพยักหน้า
หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ตอนเที่ยงวันนั้นครอบครัวของหลินจือไป๋ก็เดินทางมาถึงคฤหาสน์ซีเฉิง พอเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็เจอกับคนจากบ้านลุงๆ หลายคนกำลังรวมตัวพูดคุยกันอยู่
“เจ้าสี่ พวกนายมาแล้ว”
ลุงใหญ่พยักหน้าให้หลินตง แม้จะมีความขัดแย้งกันอย่างหนักแต่ก็ทักทายกันตามปกติ
ลุงสามไม่ได้พูดอะไร แต่ก็พยักหน้าให้เช่นกัน
มีเพียงลุงรองที่ไม่ส่งเสียง ราวกับว่ามองไม่เห็นใคร นั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงมุมโซฟา
เวลานี้เอง มีเสียงไอแว่วมาจากที่ไกลๆ ทุกคนหันไปมอง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก!
เห็นหลินเจามูกำลังนั่งอยู่บนรถเข็น โดยมีเลขาจินเข็นเข้ามา
“พ่อครับ ทำไมพ่อนั่งรถเข็นล่ะครับ?” ลุงรองรีบลุกขึ้นดับบุหรี่ในมือ จากนั้นคนอื่นๆ ก็เริ่มพูดกันเซ็งแซ่
“สุขภาพของพ่อ?”
“สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะครับ”
“ป่วยหรือ
