ปลี่ยน กลาวว่า “น้องเล็กไม่ได้ดูแลแผนกเพลงอยู่เหรอครับ?”
หลินเจามูกลาว “งานด้านเพลงหลังจากนี้จะย้ายไปให้หลินจือไป๋รับผิดชอบ พวกแกมีความเห็นอะไรไหม?”
ทุกคนเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดคำว่า ‘ไม่’ สำหรับการจัดสรรนี้ เพราะหลินจือไป๋คือไปตี้ พ่อเพลงตัวน้อยผู้โด่งดัง! การมอบแผนกเพลงให้หลินจือไป๋ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
ปู่มองหลินจือไป๋ “แกมีความเห็นอะไรไหม?”
หลินจือไป๋ยิ้ม “ถ้าคุณปู่ให้ผมรับช่วงต่อผมก็จะรับ แต่ผมจะมอบหมายงานเฉพาะอย่างให้พี่สาวผมดูแลครับ”
“นั่นเป็นเรื่องของแก ปู่ไม่มีความเห็นขัดแย้งในเรื่องนี้”
แต่ลุงรองกลับทนไม่ค่อยไหวแล้ว “หลินจือไป๋มีสำนักพิมพ์เสินฮวาอยู่แล้ว…”
ปู่หลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “แกมีความเห็นคัดค้านเหรอ?”
ลุงรองสีหน้าเคร่งขรึม สูดหายใจลึกๆ สุดท้ายก็กล่าวเสียงอ้อมแอ้ม “การตัดสินใจของพ่อ ผมจะกล้าคัดค้านอะไรได้ล่ะครับ”
ปู่พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนี้ ถอดถอนหลินกงออกจากตำแหน่ง และถอดถอนหลินจิ้งด้วย ต่อไปงานของเจ้าสองคนนี้ เจ้าใหญ่แกไปจัดการเองให้ดี ตอนนี้แกรับผิดชอบเรื่องภาพยนตร์อยู่ จะจัดหางานอะไรให้พวกเขาทำก็ได้”
หลินจิ้งรีบร้อน “คุณปู่ครับ ผลงานของผมไม่ได้แย่ขนาดนั้น…”
หลินกงถูกถอดถอนจากตำแหน่งก็พอเข้าใจได้ งานของเขาทำได้ยุ่งเหยิงจริงๆ แต่ส่วนที่ตนเองรับผิดชอบดาราโทรทัศน์ ก็ไม่ได้มีปัญหาใหญ่โตอะไรนี่!
“ผลงานไม่แย่เหรอ?” น้ำเสียงของปู่ค่อนข้างเย็นชา
