กจะแย่งฉันอย่างเปิดเผยเลยใช่ไหม!” หลินเชี่ยจ้องหลินชิวเขม็ง
ท่านผู้อาวุโสเหลือเพียงเว็บไซต์วิดีโอเสินฮวาไว้ให้ตน นี่ไม่ใช่ผลักเขาไปอยู่ข้างสนามหรอกเหรอ?
“ไม่มีใครแย่งของแกหรอก เป็นแกเองที่รักษาไว้ไม่ได้” ปู่กล่าว “ลูกชายคนโตของแกก็รักษาส่วนของเสินฮวาไลฟ์ไว้ไม่ได้ ส่วนตลาดไลฟ์สดนี่ต่อไปก็ยกเลิกไปเลย หลินหูไปหาตำแหน่งงานที่เว็บไซต์วิดีโอเสินฮวากับพ่อของแก หลินเฟิงก็เหมือนกัน ต่อไปอยู่ทำงานที่เว็บไซต์วิดีโอเสินฮวาให้ดี อย่าก่อเรื่องวุ่นวายอีก”
ประโยคนี้เป็นการ ‘ตัดสินโทษประหาร’ ของหลินหูและหลินเฟิง หลินหูอ้ำอึ้งพูดไม่ออก งานของเขาพูดได้คำเดียวว่ายากจะบรรยายจริงๆ ตลาดไลฟ์สดสู้หลื่อวี่ไลฟ์ไม่ได้เลย! หลินเฟิงกัดฟันแน่นไม่พูดอะไรเช่นกัน
“ส่วนหลินเป้ารับผิดชอบอุตสาหกรรมคอมิกต่อไป ฉันจะให้หุ้นบริษัทคอมิกแกห้าสิบเปอร์เซ็นต์”
มีหลินเป้าคนเดียวในครอบครัวลุงรองที่ได้รับผลประโยชน์อย่างแท้จริง
“ขอบคุณครับคุณปู่!” หลินเป้าดีใจจนเนื้อเต้น ยิ้มแป้นหน้าบาน แต่ไม่นานเขาก็รู้ตัวทันทีว่าไม่เหมาะสม ยังไงสมาชิกในครอบครัวคนอื่นๆ เพิ่งถูกลดอำนาจไป ไม่ว่าในแง่ของความรู้สึกหรือเหตุผลเขาก็ไม่สมควรยิ้ม
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินเป้าก็เริ่มพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดชีวิต ทำสีหน้าเศร้าสร้อย เพียงไม่กี่วินาทีสั้นๆ เขาได้ฟื้นเรื่องเศร้าทั้งหมดในชีวิตกลับมาคิดทบทวนซ้ำอีกครั้ง
“เจ้าสาม ต่อไปสถานีโทรทัศน์ก็ให้แกจัดการแล้วกั
