”
“คาดไม่ถึงเลย!”
“ปีที่แล้วฟังเพลงนี้มาหนึ่งเดือนเต็มๆ ปีนี้ก็เริ่มล้างสมองฉันอีกแล้ว
เพลงนี้กำลังจะกลายเป็นบำนาญยังชีพของจางซีหยางแล้วใช่ไหมเนี่ย?”
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว”
“ฉันสงสัยเลยว่าปีหน้าเพลงนี้ก็จะยังดังอยู่!”
“เพลงนี้ของไปตี้ไรเทียมทานจริงๆ!”
“ไม่แปลกใจเลยที่ปีก่อนพ่อเพลงหลายคนพ่ายแพ้ให้กับเพลงนี้พวกเขาแพ้ไปก็สมควรแล้วจริงๆ
คุณจะหาเพลงต้อนรับเทศกาลตรุษจีนเพลงไหนที่มีกระแสความนิยมมาสู้กับเพลง ‘ขอให้ร่ำรวย’ ได้อีกละ?”
“แต่ก็ต้องยอมรับนะได้ยินเพลงนี้แล้วรู้สึกคุ้นเคยดีจัง!”
“ใช่แล้วรู้สึกเหมือนได้กลิ่นอายของเทศกาลปีใหม่ขึ้นมาเลย!”
“เมื่อปีที่แล้วฟังเพลงนี้มากๆ รู้สึกเบื่อแทบตายแต่ปีนี้พอได้ฟังกลับรู้สึกอารมณ์ดีมาก
รู้สึกว่าการฟังเพลงนี้ตอนใกล้ถึงปีใหม่ได้อารมณ์เป็นพิเศษเลย!”
“คลาสสิกจริงๆ!”
“ดูเหมือนเพลงนี้ของไปตี้จะหากินได้ตลอดชีวิตเลยนะเทียบเท่าการซื้อบำนาญให้จางซีหยางจริงๆ”
เอาเถอะแม้ว่าหลินจือไป๋จะไม่รู้ว่าหัวข้อนี้เป็นกระแสแต่สิ่งที่ปลุกให้เขาตื่นในวันรุ่งขึ้นคือเสียงเพลงของจางซีหยางที่ร้องว่า
“ขออวยพรให้คุณร่ำรวยขออวยพรให้คุณเฉิดฉายดีที่สุดเชิญแวะเข้ามาไม่ดีเชิญถอยไปสุภาพเกินไปใครก็ไม่ตำหนิ!”
จู่ๆ เมื่อนึกถึงเมื่อคืนที่เดินกลับบ้านโดยมีเพลงนี้คลออยู่ตลอดทางหลินจือไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างรู้ดีไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นแม่ที่เปิดเพลง
เปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหลินจือไป๋จึ
