เชียวร้องพวกเขาไม่ได้อยู่บริษัทเดียวกันไม่ใช่เหรอ”
“ที่จริงก็ค่อนข้างปกตินะ”
“ช่วงนี้โจวหานจิ้นกับหลี่เชียวเข้าร่วม ‘The Voice’ นี่นาไปตี้ก็เป็นผู้อำนวยการเพลงของรายการนั้น”
“รายการนั้นดังจริงๆ”
“ฉันกำลังคิดว่ามีเวลาสำหรับบางรายการของเราที่ยังไม่ลงตัวไม่ใช่เหรอ? เราควรจะเชิญผู้เข้าแข่งขันจาก ‘The Voice’ มาร่วมด้วยไหม?
ตอนนี้รายการนี้ดังมากๆ เลยผู้เข้าแข่งขันในนั้นก็เป็นที่นิยมกันมากขึ้นเรื่อยๆ!”
“คุณคิดมากไปแล้ว”
“รายการร้องเพลงในงานตรุษจีนไม่เคยมีพอสำหรับทุกคนราชาราชินีเพลงยังแบ่งกันไม่ทั่วเลยผู้เข้าแข่งขัน ‘The Voice’ จะมีโอกาสได้ยังไง?”
“ก็จริงนะ”
“ระดับดาราเป็นปัญหาใหญ่”
“ที่จริงมีกรณีหนึ่งที่พอจะทำได้นั่นคือเพลงต้องดีด้วยตัวมันเองและยิ่งดีถ้าเป็นเพลงฉลองปีใหม่
ปีที่แล้วจางซีหยางยังไม่ใช่ราชาเพลงเลยด้วยซ้ำแต่สุดท้ายเพราะคุณภาพของเพลง ‘ขอให้ร่ำรวย’ ก็ทำให้เขามีเวทีร้องเดี่ยวไม่ใช่เหรอ?”
ทีมผู้กำกับกำลังปรึกษาหารือกันปรึกษาหารือกันไปมาหัวข้อก็เริ่มออกนอกประเด็นไปเรื่อยๆ
บุคคลหนึ่งในทีมผู้กำกับกล่าวว่า
“การจัดงานตรุษจีนของเรามีสองวัตถุประสงค์วัตถุประสงค์แรกแน่นอนว่าคือการเฉลิมฉลองปีใหม่ทำให้ทุกคนดูรายการอย่างสนุกสนานครื้นเครงในช่วงปีใหม่
แต่จุดประสงค์ที่สองก็คือเรตติ้งถ้าหากรายการไม่ดีเรตติ้งก็จะได้รับผลกระทบด้วยไม่ใช่เหรอ?”
“ดังนั้นแล้วไงต่อ?”
ผู้กำกับใหญ่ถาม “นายมีความคิดดีๆ เหร
