มายของฉันใช่ไหม?”
“คุณผิดกติกา!”
หลี่เชียวจ้องหลัวเยี่ยน “คุณร้องเพลงของฉันถ้าคุณมาทีมฉันลิขสิทธิ์เพลงนี้ฉันจะยกให้คุณเลยต่อไปคุณจะร้องใหม่เมื่อไหร่ก็ได้!”
วินาทีนี้หลัวเยี่ยนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกลับเป็นจางซีหยางที่เอ่ยปาก “เชิญคุณเลือกได้เลยครับ”
“เอ่อ…” หลัวเยี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่งกัดฟันในที่สุดก็กล่าวว่า “ผมเลือกอาจารย์โจวหานจิ้นครับ!”
“อา— อ่ำ— อ่ำ— อ่ำ— อ่ำ— อ้า— อ่ำ!”
โจวหานจิ้นตื่นเต้นดีใจราวกับเด็กหนักแปดสิบกิโลกรัมยิ่งกว่านั้นยังเหมือนลิงบาบูนขนหยิกท่าทางที่ภาคภูมิใจนั้นทำให้ผู้ชมทั้งฮอลล์และโค้ชอีกสามคนถึงกับหัวเราะออกมา
“นายได้เปรียบแล้ว!” หลี่เชียวรู้สึกเสียดายเสียดายจากก้นบึ้งของหัวใจ
จางซีหยางก็รำพึงว่า “บางทีราชาเพลงโจวอาจจะเป็นโค้ชที่เขาชื่นชอบอยู่แล้ว…”
“ไม่ใช่ครับ” หลัวเยี่ยนเกาหัว “โค้ชที่ผมกรอกในแบบฟอร์มคืออาจารย์จางซีหยางครับผมเป็นแฟนคลับของคุณ…”
“พรืด!”
ฉินเลี่ยนลืมความรู้สึกเสียดายไปชั่วขณะหัวเราะเยาะอย่างไร้ความปรานี “นี่คุณกำลังถูกราชาเพลงโจวแย่งชิงไปแล้วนะ!”
“จู่ๆ บรรเทาหัวใจวายฉับพลัน!”
จางซีหยางไม่คิดว่าเป็นแบบนี้อดไม่ได้ที่จะล้มลงบนเก้าอี้ด้วยความเจ็บปวดสองมือกุมหน้าอกผู้ชมหัวเราะดังยิ่งกว่าเดิม
โจวหานจิ้นถึงกับแลบลิ้นปลิ้นตาใส่จางซีหยางทันทีในรายการนี้ภาพลักษณ์ของเขาได้พังทลายลงทีละน้อยและปลดปล่อยความเป็นตัวตนและสัญชาตญาณของตัวเองออกมาอย่างสิ้นเชิง
เขา
