ดนี้เลยเหรอเนี่ย! ผู้ชมหัวเราะลั่นแต่โจวหานจิ้นกลับมองเถียนเหวยอย่างจริงจัง
และถามคำถามที่ลึกซึ้งว่า “ความฝันของคุณคืออะไรครับ?”
ความฝัน? เถียนเหวยตอบ “จริงๆ ผมไม่เคยคิดเรื่องนี้จริงจังเลยครับ
แต่ที่ผมแน่ใจคือผมรักดนตรี และผมหวังว่าจะมีโอกาสเดินบนเส้นทางนี้ต่อไปครับ”
“นั่นแหละใช่เลย!” โจวหานจิ้นกล่าว “คุณร้องเพลงได้ดีมาก แต่ผมทำให้คุณร้องเพลงดีขึ้นกว่านี้ได้อีกนะ
เพราะวิธีการร้องของคุณเป็นแบบครูพักลักจำ ซึ่งข้อดีและข้อเสียของวิธีนี้ก็ชัดเจนมาก
สมัยก่อนผมก็เริ่มต้นจากครูพักลักจำ ผมทำให้คุณไม่ต้องเสียเวลาเดินอ้อมไปมามาก
นอกจากนี้ปีนี้ผมมีคอนเสิร์ตที่จินโจวสามสิบสองที่ ถ้าคุณเข้าทีมผม ผมจะให้คุณเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตเลย
โอกาสในการฝึกฝนบนเวทีแบบนี้หายากมากนะครับ…”
“อย่างกับว่าใครไม่มีคอนเสิร์ตอย่างนั้นแหละ!” หลี่เชียวโต้กลับทันควันอย่างไม่เกรงใจ
“เถียนเหวย ถ้าคุณมาทีมฉัน คุณไม่เพียงแต่จะได้เป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตของฉันเท่านั้น
แต่ยังไปเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตของเขาได้ด้วยนะคะ ถ้าเขาไม่ยอม ฉันจะตบหน้าเขาเอง!”
โจวหานจิ้น: “???”
หลี่เชียวมองเขา “นายจะไอ้อะไรอีก?”
โจวหานจิ้นยอมแพ้ “ฉันก็แค่ไอหน่อยเดียวเอง”
ฮือฮา! ใต้เวทีหัวเราะกันอย่างบ้าคลั่งในทันที! เมื่อกี้โจวหานจิ้นยังแข็งกร้าวกับจางซีหยางอยู่เลย
ทำไมพอเผชิญหน้าหลี่เชียวถึงได้ยอมแพ้หมดรูปเลยล่ะ นายไม่ใช่คนที่ชอบความแข็งกร้าวหรอกเ
