ดังด้านความสามารถในการคุมเวทีครับถ้าจะบอกว่ามีข้อดีอะไรบ้างก็คงเป็นเรื่องวาจาคล่องแคล่วอ่านโฆษณาได้ดี…”
“‘The Voice’ ไม่จำเป็นต้องมีพิธีกรคุมเวทีครับ”
หลินจือไป๋ยิ้มกล่าว “แค่พูดเร็วและอ่านโฆษณาพวกนั้นได้ดีก็พอแล้วต้องดูแลแบรนด์สินค้าทั้งสี่ให้ดีหน่อยยังไงพวกเขาก็ทุ่มเงินลงทุนไปมากขนาดนั้นแล้ว”
การเลือกหวงลี่มาเป็นพิธีกรก็เพราะเล็งเห็นว่าอีกฝ่ายพูดจาคล่องแคล่วนี่แหละความคิดของหลินจือไป๋เรียบง่ายมากคือต้องการเลียนแบบสไตล์พิธีกรของ ‘The Voice’ ในชาติก่อน
“ได้ครับ”
ในเมื่อเจ้านายตัดสินใจเลือกหวงลี่แล้วเจียงเฉิงก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรอีกแม้ว่าตามขนาดต้นทุนของ ‘The Voice’ โดยปกติแล้วจะต้องจ้างพิธีกรแถวหน้ามาคุมเวทีก็ตาม
“คำโฆษณาเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?”
“เรียบร้อยแล้วครับ”
“งั้นพี่ติดต่อหวงลี่ไปให้เขาอ่านคำโฆษณาพวกนี้ให้จบภายในสิบห้าวินาที”
หลินจือไป๋มีความทรงจำอยู่พิธีกร ‘The Voice’ ในชาติที่แล้วอ่าน 215 ตัวอักษรจบภายใน 18 วินาที
“พรวด! สิบห้าวิ!?”
เจียงเฉิงเผลอหลุดเสียง “เป็นไปไม่ได้มั้งครับ? สองร้อยกว่าตัวอักษรเลยนะครับ! สิบห้าวิจะอ่านจบได้ยังไง? พี่กลั่นแกล้งเขาเกินไปไหมครับ?”
“ถ้าทำไม่ได้เราก็เปลี่ยนคนครับ”
จุดเด่นของหวงลี่คือความเร็วในการพูดการอ่านจบภายในสิบห้าวินาทีถือเป็นความท้าทายก็จริงแต่ในเมื่ออีกฝ่ายใช้สิ่งนี้ทำมาหากินก็น่าจะมีของจริงติดตัวอยู่บ้างสิ?
ตอนที่ 286 ไปตี้: อ
