จำนวนมาก
แต่หลินจือไป๋พิจารณาแล้วว่าฝีมือการเล่นเปียโนของตนยังไม่ถึง จึงตัดสินใจ ‘อาศัยฟิตเอาโค้งสุดท้าย’
“เฟยหง เพิ่มค่าทักษะเปียโน!”
“เพิ่มเท่าไหร่ครับ?”
“เพิ่มสองแต้มแล้วกัน”
ตอนนี้เปียโนของหลินจือไป๋เพิ่งอยู่ที่ระดับ 58 คราวนี้เขาจัดการปัดเศษ เพิ่มอีกสองแต้ม จนกลายเป็น 60 เทียบเท่าระดับมืออาชีพ
นักเปียโนมืออาชีพในวัยสิบเก้า…
หลินจือไป๋กะคร่าวๆ ว่าบนบลูสตาร์ จะมีสักกี่สิบคนกันที่สามารถไปถึงระดับนักเปียโนมืออาชีพได้ก่อนอายุสิบเก้า?
สำหรับตัวเขา ถือว่าเพียงพอแล้ว
สำหรับ ‘Canon in D major’ ก็ถือว่าเพียงพอแล้วเช่นกัน
นี่ไม่ใช่เพลงที่ซับซ้อนอะไรนัก ไม่จำเป็นต้องใช้เทคนิคสูงส่ง เว้นเสียแต่หลินจือไป๋จะตั้งใจอวดฝีมือ แต่ในการปล่อยเวอร์ชันสาธารณะครั้งแรกนี้ไม่ต้องอวดอะไรทั้งนั้น แค่เล่นให้ออกมาได้บรรยากาศแบบต้นฉบับก็พอ
ส่วนแต้มทักษะอีกยี่สิบแปดแต้ม ก็เก็บสะสมต่อไป
จะว่าไป เดิมที Canon ในเวอร์ชันแรกสุดจริงๆ ไม่มีเปียโนอยู่ด้วย
ไม่ใช่ว่าเล่น Canon ด้วยเปียโนจะมีปัญหาอะไร เพียงแต่ Canon ถูกสร้างขึ้นมาก่อนที่จะมีเครื่องดนตรีอย่างเปียโนเสียอีก
คาดไม่ถึงใช่ไหมล่ะ?
Canon ที่ผู้คนจำนวนมากเคยฟังกันในโลกก่อน อาจจะเป็นบทเพลง
