งระบบเพิ่มแต้มอย่างเดียวไม่ได้
เพราะทักษะการขับร้องของหลินจือไป๋ที่ผ่านมาพัฒนาขึ้นไม่น้อยด้วยความพยายามของตัวเอง
เวลาต่อจากนี้ ว่างๆ ก็ยังสามารถอาศัยความพยายามของตัวเองฝึกฝนเพื่อเพิ่มทักษะพวกเปียโนได้อยู่
งั้นก็ฝึกเปียโนเลยแล้วกัน!
ด้วยเป้าหมายนี้ หลินจือไป๋จึงเอาจริงเอาจัง ฝึกซ้อมเปียโนอยู่ที่บ้านต่อเนื่องไปหลายวัน
ของแบบนี้ต้องฝึกบ่อยๆ
แม้แต่อัจฉริยะอย่างบีโธเฟนหรือโมสาร์ตก็ยังต้องฝึกซ้ำๆ เหมือนกัน
…
ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น
วันที่สิบห้าเดือนกันยายน หลังจากตั้งใจฝึกเปียโนมาครึ่งเดือน หลินจือไป๋ก็พบว่าค่าสถานะเพิ่มขึ้นจริงๆ!
เอาเถอะ
เพิ่ม 1 แต้ม
รวมเป็น 58 แต้ม
ถือว่าก้าวหน้าทีละเล็กละน้อย ยังไงหลินจือไป๋ก็ขยับเข้าใกล้เป้าหมายที่จะเป็นนักเปียโนมืออาชีพอีกก้าวหนึ่งแล้ว
และในวันเดียวกันนี้
หลินจือไป๋ก็ไปเข้าประชุมที่สำนักพิมพ์เสินฮว่า
ภายในห้องประชุม
เริ่นเจียชุน ซึ่งตอนนี้เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเป็นรองประธานสำนักพิมพ์เสินฮว่าเอ่ยอย่างตื่นเต้นพลางประจบเสียงดังว่า
“ท่านประธานช่างหลักแหลม!”
รอบนี้เริ่นเจียชุนประจบถูกจังหวะจริงๆ
เพราะช่วงนี้มีหนังสือที่เขียนโดยเหล่าคนดังตีพิมพ์ออกมาไม่น้อย
ทั้งหมดนี
