แล้วจากนั้นก็เกิดสงสัยว่า “แต่ทำไมแกถึงได้ของขึ้นขนาดนั้นละ?”
หลินเป้าตาแดงก่ำ ชี้ไปที่ ‘กระบี่เทพสังหาร’ ในมือถือของตัวเองแล้วพูดว่า
“มันกล้าฆ่าปี้เหยาตายอะ หูจื่อ! ปี้เหยา ปี้เหยาของฉัน!”
คนในบ้าน: ???
ทำไมรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ อยู่นะ?
คฤหาสน์หลังหนึ่ง ซูฉานนั่งอยู่หน้าทีวี เสียงแจ้งเตือนกลุ่มแชทในมือถือดังไม่หยุด ล้วนเป็นการคุยกันของเพื่อนร่วมงานแผนกโทรทัศน์
‘จะไหวไหม? เรตติ้งจะแย่มากหรือเปล่า?’
‘ละครกำลังภายในปีนี้ออกมามีแต่แย่ลงเรื่อยๆ ทุกเรื่องเลย’
‘ไม่รู้ทำไมหัวหน้าแผนกถึงใจแข็งรับไม้ต่อมา ทั้งที่เป็นผลงานของปู่เยโหวก็เถอะ แตยังไงมันก็เป็นละครกำลังภายใน’
‘ที่สำคัญเงื่อนไขที่คุยกันคือ ปู่เยโหวจะเขียนบทกำลังภายในเพิ่มให้พวกเราต่ออีกสองเรื่อง’
‘ทำไมไม่เป็นแนวตำรวจอาชญากรรมหรือดราม่าน้ำเน่าก็ยังดี กำลังภายในไม่มีตลาดแล้วจริงๆ’
‘เฮ้อ… ถือว่าสร้างบุญคุณกับปู่เยโหวแล้วกัน เรตติ้งทะลุสองได้ฉันจะจุดธูปไหว้เลย’
ซูฉานมองกลุ่มแชทอยู่เงียบๆ ไม่ได้พิมพ์ตอบอะไร การผลักดันให้สถานีโทรทัศน์เทียนกวงรับไม้ต่อเรื่องนี้เธอแบกรับแรงกดดันเอาไว้มาก
ซูฉานพลันนึกถึงประโยคที่หลินจือไป๋พูดกับเธอในคืนนั้น: ‘นี่คือโอกาสเก็บของหล่น อยู่ที่คุณจะคว้าไว้ได้ไหม’
ตอนนั้นใบหน้าของหลินจือไป๋เต็มไปด้วยแววโน้มน้าวชวนให้เชื่อ
เธอเองก็ไม่ได้ลังเลนานก่อนตอบตกลงลงไป ไม่ใช่ว่าสติปัญญาดับวูบ เพียงแค่อยากวางเดิมพันกับคุนเผ
