ดจริงๆ อยู่ข้างหน้า นี่ถือเป็นลายเซ็นของกำลังภายในสายกิมย้ง
งานของเขาต้องอาศัยความอดทนสักหน่อย พอปูพื้นครบก็จะไล่ระดับเข้าสู่ฉากเข้มข้นระลอกแล้วระลอกเล่า
ขณะเดียวกัน ซูฉานดูจบแล้วก็ไถอ่านความเห็นบนเน็ตมาตลอด พอเห็นทิศทางโดยรวมของผู้ชม เธอก็ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจโล่งอก
ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร ฐานผู้ชมหลักยังพอรักษาได้ คนดูส่วนมากยังตั้งใจจะตามต่อ
แม้ไม่ถึงกับตื่นเต้นเป็นพิเศษ แต่ดูการปูพื้นติดกันสองสามตอนแล้วยังไม่ถอดใจ ก็สะท้อนแล้วว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
ซูฉานมีลางสังหรณ์ว่าละครเรื่องนี้จะดังระเบิด! เพียงแต่ความ ‘ดังระเบิด’ นี้ต้องค่อยๆ สะสมไปทีละนิด
ไม่อาจพุ่งทะยานในทันทีได้ เพราะ ‘ช่วงที่เรื่องเดินหน้าอย่างทรงพลัง’ ยังมาไม่ถึง
อีกด้านหนึ่ง หลินเชี่ยดูสามตอนแรกจบ กลับสรุปตรงข้ามกับซูฉานว่า
“เป็นละครกำลังภายในงั้นๆ ไม่มีอะไรเกินความคาดหมายเท่าไหร่ ดูจากกระแสที่ผู้ชมกำลังเมินเฉยกับละครแนวนี้ เรตติ้งก็คงนิ่งๆ ไม่หวือหวา”
“ค่อยมีอะไรให้ดูก็ตอนที่สามนี่แหละ” หลินหูที่นั่งข้างๆ เสริมทันที
“ละครทีวีต้องมีจุดเรียกเสียงฮือฮา ถ้าไม่มีจะดึงคนดูยังไง แต่ละครเรื่องนี้เอาแต่ปูพื้นให้ผู้ชม”
“คงพูดได้แค่ว่ามีกลิ่นอายเฉพาะตัวของปู่เยโหว” หลินเพิ่งฮึดฮัดว่า
“มีไอเดียบางจุดที่พอจะน่าสนใจ แต่ไอเดียพวกนี้ก็ยังไม่พอจะพยุงเรตติ้งให้สูงได้มากนัก”
“ฉันว่า…” หลินเป้าทำท่าจะพูดแต่ก็หยุดไป สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ทั
