หมือนรูปแบบเล่าเรื่องสมัยก่อนแต่เพิ่มดนตรีประกอบที่เข้ากับเนื้อหา แถมเป็นทีมเล่าที่ยังมีการสวมบทบาทด้วย ให้ความรู้สึกอินที่แปลกใหม่ดีจริงๆ
เนื้อเรื่องนิยายชวนติดตามมาก ทั้งเสียมลั้วหยางชุ่มเลือดเอย ทั้งศพเลือดเอย ตรงกับรสนิยมของจางหลงสุดๆ ขณะนั้นมีคนโบกมือริมทาง จางหลงรีบจอดรถรับลูกค้าทันที งานย่อมสำคัญกว่าการฟังเรื่องเล่า
หลังจากผู้โดยสารขึ้นรถ บอกจุดหมายแล้วก็เงียบไป ไม่ได้พูดอะไรอีก เสียงในวิทยุกลับยังเล่าต่อเนื่อง
[หนุ่มตาเดียวเห็นพ่อโดนเอ็ดก็ก้มหน้าขำ เฒ่ายาสูบไอครั้งหนึ่งก่อนจะเคาะกบาลหนุ่มตาเดียวดังป๊อก “ขำอะไร? เจอศพเลือดเรื่องมันไม่เล็กนะ ครั้งก่อนลุงรองของแกก็ขุดเจอตอนอยู่ลั่วหยาง ผลคือทุกวันนี้ยังเสียสติอยู่เลย เจ้าหนูขนเขียวหนวดเครายังไม่ขึ้น ทำอะไรลวกๆ แบบนี้อยากเสียหัวนักเหรอ?”]
จางหลงขับรถไปฟังไปเพลิดเพลินใจ สำหรับคนที่ขับรถมานานอย่างเขา การฟังเรื่องเล่าไม่ได้กระทบการขับรถแม้แต่น้อย แถมนิยายแบบนี้ฟังผ่านๆ ก็พอจับความได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องเก็บรายละเอียดทุกเม็ด
อีกอย่างจางหลงก็ไม่ได้จริงจัง แคฟังเอาเพลินเท่านั้น ส่วนผู้โดยสารที่ขึ้นรถมาตอนแรกก็ไม่ได้ใส่ใจสถานีวิทยุนี้ แต่พอฟังรายการแปลกๆ นี้มาสักพักโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็เริ่มเผยสีหน้าประหลาด
“นี่อะไรเนี่ย เดี๋ยวนี้สถานีวิทยุยังเล่าเรื่องด้วยเหรอ?”
“ผมก็ไม่รู้ แต่ฟังดูสนุกดีนะครับ” จางหลงตอบไปพลาง
ผู้โดยสารพยักหน้า “ก็น่าสนใ
