้…”
แพลตฟอร์มจี๋กวง
‘ห่างหายไปหลายปี ได้ฟังเพลงของหลินซิ่วจิงอีกครั้ง ฉันก็ยังชอบเหมือนเดิม!’
‘เพลงนี้อายุไม่น้อยแล้วนะ!’
‘ฟังครั้งแรกยังผมม้าปัดข้าง ฟังอีกทีหัวล้านกลางกระหม่อมไปแล้ว!’
‘จำได้ว่าสมัยนั้นน่าจะอยู่มัธยมต้นมั้ง ทุกครั้งที่ไปคาราโอเกะต้องเลือกเพลงนี้ทุกที ถึงผู้ชายร่างใหญ่อย่างฉันจะร้องเหมือนหมาหอนก็ตาม’
‘โคตรชอบหลินซิ่วจิงเลย รสนิยมฉันไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ!’
‘ฉันนึกว่าจะไม่ได้เห็นหลินซิ่วจิงแสดงอีกแล้วซะอีก หรือต่อให้ได้เห็นก็คงไม่รู้สึกอะไรแล้ว แต่พอได้ยินเพลงนี้จู่ๆ น้ำตาก็ซึมออกมาเลย เธอเก่งออกขนาดนี้ กระแสตกไปได้ยังไงเนี่ย!’
‘ท่าเต้นนี้ฉันก็เต้นได้นะ!’
‘ใช่ๆ ตอนนั้นก็เพลงนี้ท่าเต้นนี้แหละที่ทำให้ฉันตกหลุมรักเธอ!’
บ้านหลังหนึ่ง เห็นเพียงชายวัยสามสิบคนหนึ่ง สวมชุดนอน เส้นผมมันเลื่อม ไรผมร่นไปด้านหลัง กำลังนอนเอกเขนกเอนหลังบนโซฟาในท่าคล้ายนอนเกียจคร้าน ข้างๆ คือภรรยาของเขา
ภรรยาพูดขึ้นว่า “หลินซิ่วจิงให้ความรู้สึกเหมือนเมื่อก่อนไม่เปลี่ยนเลยนะ จำได้ว่าตอนนั้นคุณชอบเพลงของเธอมาก…”
พูดไปพูดมา ทันใดนั้นภรรยาก็เบิกตากว้าง จู่ๆ สามีของเธอก็ร้องเพลง ‘รักเขา’ ขึ้นมา แม้เสียงจะเพี้ยน แต่อย่างน้อยเนื้อร้องก็ถูกทุกคำ “ในที่สุดฉันเริ่มเชื่อในปาฏิหาริย์ เต็มใจจะรักเธอแม้มันจะทำให้ใจฉันสั่นรัวแบบนี้”
หลังจากนั้น ชายเกียจคร้านคนนั้นก็ลุกขึ้นจากโซฟา แล้วเต้นท่าเดียวกับที่หลินซิ่วจิงกำ
