ือนจะไม่กลัวหรอก ปู่เยโหวเขียนนิยายเว็บเหมือนงานอดิเรก ถึงขั้นแจ้งนักเขียนทุกคนก่อนจะเขียนว่า ‘กระบี่เทพสังหาร’ เล่มนี้เขาเขียนเพื่อสาธิตให้ทุกคนดูว่าควรเขียนแนวโลกเซียนยังไง เรียกว่าบทเรียนภาคปฏิบัติ แม้บทเรียนนี้จะหลุดคิวไปหน่อย แต่การเชือดตัวละครแล้วทำให้คนอ่านทั้งเว็บคลั่งได้ขนาดนี้ นักเขียนคนไหนจะไม่ อิจฉา หรือไม่ยอมรับพลังอิทธิพลขนาดนี้กันละ?
และการตายของปี้เหยาสะเทือนใจเกินไปจริงๆ นั่นแหละ วงการสิ่งพิมพ์รูปเล่มก็ยังสั่นสะเทือน โดยเฉพาะเมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนที่นิยายชุดแรกของเว็บวรรณกรรมบลูสตาร์จะขึ้นระบบวางขาย ดูเหมือนไม่ใช่ลางดีอะไรเลย?
สำนักพิมพ์นาเซิน“ก่อเรื่องก่อนวางขาย?”“ปู่เยโหวอยากตายขนาดนั้นเลย?”“นี่มันโรคศิลปินในตำนานรึไง?”“เว็บนี้จะทำเงินได้ไหมยังไม่รู้เลย ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงอ่านฟรี เขาดันมาสร้างเรื่องแบบนี้ ต่อไปใครจะยอมจ่ายเงินอ่าน?”“ไม่รู้จะกระทบเรื่องอื่นไหม”“ไม่น่าจะนะ ปู่เยโหวก็คือปู่เยโหว นักเขียนคนอื่นก็คนละคน แต่โดยส่วนตัวฉันไม่เห็นว่าระบบเสียเงินแบบนี้จะดีสักเท่าไหร่”“เห็นด้วย! นิยายของเว็บนี้มีประมาณสองแสนตัวอักษรแรกให้อ่านฟรี ผู้อ่านอ่านฟรีจบก็คงพอใจแล้วละ ถึงตอนต้องจ่ายคงมีไม่กี่คนที่จะยอมควักเงินหรอก”
สำนักพิมพ์เทียนกวง“ไม่ใช่ลางดีเลยนะ ก่อนนิยายล็อตแรกจะวางขาย ปู่เยโหวเล่นทำเอาผู้อ่านหนีหายหมด คอมเมนต์ผู้อ่านหลายคนก็บอกว่าจะเลิกอ่านแล้วด้วยซ้ำ”“ฆ่
