ทำได้แค่เก็บเศษน้ำแกงกิน เพราะยังไงนักเขียนที่สร้างผลงานโดดเด่นในช่วงแรกต่างก็อยู่ฝั่งเขาทั้งนั้น
และอนาคตก็จะมีสัญญาสัญญาผูกมัดด้วย นักเขียนก็มีระดับ ตั้งแต่ระดับหนึ่งถึงห้า นักเขียนที่ทำผลงานได้ดีหลังจากวางขาย พวกเขาจะได้เซ็นสัญญานักเขียนเทพ หากมีผลงานโดดเด่นติดกันสองถึงสามเรื่องก็จะได้สัญญาระดับแพลตตินัมเลย ชาติกอนจีเตียนก็ใช้วิธีนี้ หลินจือไป๋ยกมาทั้งระบบ ยังไงก็เป็นสูตรสำเร็จที่ผ่านการพิสูจน์มาแล้ว
ผ่านไปไม่กี่วัน การประชุมภายในสำนักพิมพ์เสินฮวา หลินจือไป๋ได้ปรับโครงสร้างบุคลากรระดับกลางเล็กน้อย เป้าหมายหลักคือ กวาดล้างพวกจิ้งจอกสองหน้า ก่อนหน้านี้มีหัวหน้าระดับกลางบางคนไม่พอใจเขา และบ่นเรื่องเว็บวรรณกรรมบลูสตาร์ของเขาไม่น้อย ตอนนี้หลินจือไป๋มีเหตุผลชอบธรรมที่จะลงมือได้แบบไม่ต้องแคร์ใคร
เสียงคัดค้านจากผู้บริหารระดับสูงมีไม่มาก ศักยภาพของเว็บวรรณกรรมบลูสตาร์มีให้เห็นชัดอยู่แล้ว จะบอกว่าโปรเจกต์นี้ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่หรือไม่ยังตอบไม่ได้ ที่แน่ๆ ห่างไกลจากคำว่าล้มเหลว
สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ หลินจือไป๋สังเกตเห็นว่ารองหัวหน้าบรรณาธิการของสำนักพิมพ์อย่าง เริ่นเจียชุน คอยหนุนหลังเขาอย่างเปิดเผยตลอดทั้งวัน คิดจะเปลี่ยนข้างแล้วเหรอ? จะไม่ตามพวกลุงสามอีกแล้ว? หลินจือไป๋ก็ไม่ได้ขัดข้องที่จะให้โอกาสอีกฝ่าย ‘ทิ้งด้านมืดพึ่งทางสว่าง’ แต่ยังต้องสังเกตอีกซักพัก หากอีกฝ่ายยังคิดจะเล่น
