ในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์ หนิงเหมิงเฝ้าดูข้อมูลหลังบ้านอยู่ตลอด หากเว็บวรรณกรรมบลูสตาร์ไปได้สวย เขาในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์ก็จะได้ดีไปด้วย แต่ถ้าเว็บไซต์ล้มเหลว ตนก็อาจจะโดนประธานโยนความผิดใส่หัว ชีวิตการทำงานมันก็แบบนี้แหละ หัวหน้ามักจะหาคนมารับผิดแทนเสมอ ถึงหนิงเหมิงจะรู้สึกว่าประธานดูไม่ใช่คนประเภทโยนขี้ให้ลูกน้อง แต่ใครจะรู้ละ เรื่องแบบนี้มันไม่แน่นอนอยู่แล้ว ตอนนี้เขาก็เลยทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า สั่งให้ลูกน้องรายงานสถานการณ์ตลอด
“ยอดลงทะเบียนทะลุหมื่นแล้วครับ!”“ถึงสามหมื่นแล้วครับ!”“ทะลุห้าหมื่นแล้ว!”“แปดหมื่นแล้วครับ”“แสนหนึ่ง! ยอดผู้ลงทะเบียนถึงแสนคนแล้วครับ!”“แสนห้าหมื่น!”
แทนที่จะมัวกังวลว่าหัวหน้าจะโยนความผิดมาให้ ภาวนาให้โปรเจกต์นี้ประสบความสำเร็จดีกว่า หนิงเหมิงฟังรายงานตัวเลขที่ลูกน้องรายงานเข้ามาไม่ขาดสาย จนมือของเขาชุ่มเหงื่อ ในใจกำลังตะโกนลั่นว่า พุ่ง! พุ่งอีก! พุ่งต่อไป!
ราวกับฟ้าได้ยินคำอธิษฐานของหนิงเหมิง ยอดผู้ใช้งานลงทะเบียนเว็บไซต์ยังคงพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว! สองแสน! สามแสน! สี่แสน! ห้าแสน!
หนิงเหมิงเบิกตากว้าง!
ตอนแรกที่ยอดพุ่งเร็วเขาไม่แปลกใจ เพราะปู่เยโหวก็เปิดนิยายเรื่องใหม่บนเว็บวรรณกรรมบลูสตาร์ คิดว่าคนที่คลิกเข้ามาส่วนใหญ่น่าจะมาจากแฟนคลับของปู่เยโหว การสมัครสมาชิกเพื่ออ่านผลงานของเขาก็เป็นเรื่องปกติ แต่พอจำนวนผู้ลงทะเบียนแตะห้าแสนแล้วยังไม่หยุด หนิงเหมิงก็รู้สึ
