สำนักพิมพ์นาเซินในฐานะคู่แข่งรายใหญ่สุดของสำนักพิมพ์เสินฮวา นาเซินย่อมจับตามองความเคลื่อนไหวของศัตรู แต่โปรเจกต์เว็บวรรณกรรมบลูสตาร์นี้พวกเขาไม่เข้าใจเลยสักนิด อะไรกันเนี่ย? นิยายออนไลน์? เก็บค่าสมาชิกอ่าน?
“นักเขียนที่มีชื่อเสียงไม่มีทางไปเว็บไซต์นี่หรอก มีแต่พวกนักเขียนตัวเล็กๆ ที่จะสนใจ ถ้าเป็นแค่นักเขียนตัวเล็กๆ ก็คงพยุงเว็บไซต์แบบนี้ไม่ไหว ผลงานของนักเขียนตัวเล็กๆ พวกนี้ก็ไม่ถึงมาตรฐานที่จะตีพิมพ์ได้เลย ต้องเผยแพร่ผลงานฟรีบนอินเทอร์เน็ต ระดับคุณภาพอะไรก็ไม่ดีพออีกด้วย”
“ฝันเฟื่องชัดๆ!”
“ที่หลุดโลกที่สุดคือ หัวหน้าบรรณาธิการของเว็บวรรณกรรมบลูสตาร์กลับเป็นปู่เยโหว นี่มันเรื่องอะไรกัน? หรือเสินฮวาคิดว่านักเขียนที่เก่งก็จะเป็นบรรณาธิการที่ดีงั้นเหรอ?”
“ไม่เหมือนกันนะ!”
“แนวคิดคนละเรื่องเลย!”
“ความหมายเดียวของเว็บไซต์นี้อาจเป็นแค่การคัดกรองผลงานที่เข้าตาบรรณาธิการของสำนักพิมพ์ แต่ความจำเป็นนั้นแทบไม่มีเลย โดยภาพรวมแล้วโปรเจกต์นี้ดูเหมือนไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่เสียไป”
“ได้ยินว่าเป็นความคิดของไป๋ตี้”
“ถึงฉันจะชอบเพลงของไป๋ตี้มาก แต่ในเมื่อเขาเป็นอัจฉริยะด้านดนตรีก็ควรอยู่แค่วงการเพลงสิ เขาไม่เข้าใจวงการนิยายเลยสักนิด เหมือนคนนอกที่นิสัยคนวงใน”
“ไม่ๆๆ แบบนี้สิยิ่งดีใหญ่ สำนักพิมพ์เสินฮวาต้องนับวันยิ่งแย่ลงภายใต้การนำของไป๋ตี้แน่ พวกเราในฐานะคู่แข่งควรภาวนาให้เขาอยู่ในตำแหน่งให้นานอีกหน่อ
