จ้องเล่นงานผมตลอด ตอนที่ยอดขายน้ำผลไม้ฉีเลอตก ก็เพราะคุนเผิงทำโฆษณาให้คู่แข่งของเรา คราวนี้ชานมก็เหมือนกัน ดูเหมือนคุนเผิงจะชอบช่วยคู่แข่งผม กลั่นแกล้งผมตลอดเลย!”
“แกไม่รู้ว่าทำไมเหรอ?” หลินชุนผู้เป็นพ่อตวาด “ตอนยอดขายน้ำผลไม้ฉีเลอตก แกไปจ้างช่างภาพให้แอบป่วน ‘Unexpectedness’ ของคุนเผิง คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง!”
“ก็พวกเขาลงมือก่อน!”
“น้ำผลไม้ฉีเลอครั้งนั้นน่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ แกไม่ควรไปเอาคืนเลย ถ้าแกไม่ไปเอาคืนครั้งนั้นพวกเขาก็คงไม่ย้อนกลับมาเอาคืน คุนเผิงนะเหมือนเม่น ใครแตะพวกมัน พวกมันก็เอาถึงตาย ดูอย่างหลินหลิวสิ ก็ถูกพวกมันเล่นจนตายแล้วไม่ใช่เหรอ!”
“ชิ…” หลินกงพูดไม่ออก เรื่องน้ำผลไม้ฉีเลอในตอนนั้นที่คุนเผิงช่วยคู่แข่งของเขาอาจจะแค่เรื่องบังเอิญจริงๆ ก็ได้ ยังไงบริษัทฝั่งนั้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมาจ้องเล่นงานเขาอยู่แล้ว แต่หลังจากตนไปเอาคืนเรื่องราวก็เปลี่ยนไปทันที สองฝ่ายได้กลายเป็นศัตรูกันไปแล้ว
เขาสูดลมหายใจลึกแล้วกล่าวว่า “ก็แค่พลาดครั้งเดียวเท่านั้นแหละครับ ผมจะทำโฆษณาต่อไป ต่อให้คุนเผิงเก่งกาจยังไงก็ไม่มีทางจะคิดสโลแกนโฆษณาได้ดีขนาดนั้นทุกครั้งหรอก…”
“สองครั้งแล้วต่างหาก!” หลินชุนเตือน “แกโดนพวกมันสับเละมาแล้วสองครั้ง!”
หลินกงผ่อนลมหายใจ เขารู้ตัวว่าแพ้แบบดับเบิลคิลไปแล้ว แต่มีคำกล่าวไว้ว่าความผิดพลาดไม่ควรเกินสาม โฆษณาหมากฝรั่งต่อจากนี้คงไม่ถึงกับล้มเหลวอีกหรอกมั้ง?
หล
