่ ที่จริงผมไม่โง่เลยสักนิด เวลาส่วนมากผมเนี่ยฉลาดสุดๆ!”
“หือ?” หลินหูประหลาดใจจริงๆ “แกทำได้ยังไง?”
หลินเป้ายกขาขึ้นไขว่ห้างพลางเขย่า “ก็ง่ายจะตายไม่ใช่เหรอ จับนักวาดที่ผมชอบที่สุดขังไว้ในห้องมืด อัปตอนใหม่แบบรัวๆ ใครอู้อิไม่ออกก็ไม่ให้ข้าวกิน วาดไม่สวยก็ไม่ให้ม่าน ผมอยากอ่านอะไรก็สั่งให้วาดตามนั้น แล้วยอดขายก็พุ่งขึ้นเอง!”
“พวกเขาไม่ประท้วงหรือไง?”
“จะประท้วงได้ยังไงละ พอพวกเขาวาดเสร็จผมก็พาไปสปาหรูที่ดีที่สุด จัดเลี้ยงชุดใหญ่ให้พวกเขาแต่ละคนเลย เชื่องเป็นลูกหมา!”
หลินหู “…” นี่สินะที่เขาว่าคนโง่มีโชคของคนโง่?
จริงๆ แล้วหลินหูก็คิดทำนองนี้ เพราะหลินเป้าชอบอ่านมังงะมาตั้งแต่เด็ก รสนิยมของเขาจึงตรงกับผู้อ่านส่วนใหญ่ ตอนนี้เหล่านักวาดจึงวาดตามรสนิยมของหลินเป้า ผลคือฟลุกถูกทาง ผู้อ่านมังงะดันชอบเนื้อเรื่องแบบที่หลินเป้าบังคับให้นักวาดวาดออกมาจริงๆ
“ไม่กี่วันก่อนมีนักวาดคนหนึ่งเขียนให้ตัวร้ายจับน้องสาวพระเอกไปแล้วฉีกเสื้อผ้าออก ทำให้ผมหัวร้อนสุดๆ พล็อตแบบนี้ผมไม่ยอมเด็ดขาด! แล้วตัวร้ายหญิงนั่นด้วย แค่เพราะสวยหน่อย ตัวเอกเลยคิดจะปล่อยไป? อะไรของมัน ผมสั่งให้เขาฆ่าตัวร้ายหญิงแบบโหดสุดๆ เอาให้ไส้แตกกระจายไปเลย โคตรสะใจ! ถ้ารู้ว่าตำแหน่งประธานสำนักพิมพ์มังงะสนุกขนาดนี้ ผมไม่ไปทำวาไรตี้อะไรนั่นหรอก! ถึงผมจะทำวาไรตี้ได้เจ๋งสุดๆ เลยก็เถอะ…”
หลินเป้าพูดพล่ามไม่หยุด หลินหูฟังไปก็งุนงง หลังจากโม
