ให้เขา ผมอิจฉาจะตายอยู่แล้ว!”
“หลินจือไป๋” หลินหูได้ยินชื่อนี้ก็รู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที งานเลี้ยงวันเกิดปู่วันนั้นที่หลินจือไป๋ใช้ขวดเหล้าฟาดเขา ทำเอาเจ็บยังไม่หายดีเลย
แววตาเย็นชา หลินหูพูดเน้นคำว่า “มันก็แค่ไอ้น้องชายน่ารังเกียจเท่านั้นแหละ!”
“หือ?” หลินหูหันมองหลินเป้าที่จู่ๆ ก็เงียบไป พลางถามอย่างเป็นห่วง “น้องพี่ทำไมไม่พูดอะไรละ?”
หลินเป้าไม่ตอบอะไรกลับอารมณ์ไม่ดี หยิบมือถือออกมาไถแล้วก็ได้เห็นโฆษณาของหมากฝรั่งเซวียนมาย
“โห หมากฝรั่งเซวียนมาย? โฆษณาใหม่เหรอ?”
หลินหูชะโงกมาดูด้วยแล้วก็เบะปาก “นี่หลินกงอาศัยความสะดวกจากหลินจิ้งจ้างดาราแถวหน้ามาเป็นพรีเซนเตอร์สินค้าที่ตัวเองรับผิดชอบใหญ่เลย”
หลังจากนั้นหลินหูออกความเห็นว่า “โฆษณาคราวนี้ถ่ายดีกว่าโฆษณาชานมก่อนหน้านี้นะ พอมีไอเดียอยู่บ้าง”
ขณะพูดนั้น หลินเป้าก็เลื่อนมาเจอข่าวหนึ่ง “คุนเผิงออกโฆษณาใหม่อีกแล้ว คราวนี้เป็นหมากฝรั่ง!”
ต่อจากนั้นลิงก์โฆษณาตัวเต็มก็ปรากฏขึ้นมา น่าจะเป็นโฆษณาที่โปรโมตโดยแบรนด์นั้นเอง หลินเป้าก็กดเข้าไปดูทันที
ฉากโฆษณาเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตที่สะอาดสะอ้านแห่งหนึ่ง พนักงานแคชเชียร์หนุ่มรูปหล่อคนหนึ่งกำลังกินขนมปัง ข้างๆ มีป้ายที่เขียนว่า ‘กำลังกินข้าว’ ตั้งอยู่ แล้วด้านนอกก็มีสาวผมยาวพริ้วไหวเดินมาอยู่ที่หน้าประตู หนุ่มพนักงานแคชเชียร์รีบยัดขนมปังใส่ปาก พับป้าย ‘กำลังกินข้าว’ แล้วลุกขึ้นยืนทันที
“ไฮ!” เขาทั
