นที่หล่อที่สุด สมฉายาหลินจอมเก๊ก’
‘เขาชื่อหลินจือไป๋! หลินจอมเก๊กอะไร น่าเกลียดเกิน!’
‘เหอะๆ พวกลูกหลานตระกูลคนรวยแบบนี้ ถ้าไม่มีครอบครัวหนุนหลังก็ไม่มีอะไรหรอก มีแต่พวกบูชาหน้าตาอย่างพวกเธอนั่นแหละที่ยกยอปอปั้น’
‘ถ้าเขาไม่ใช่หลานชายประธานเสินฮวาจะได้ขึ้นเทรนด์เหรอ?’
‘ก็แค่โชคดีเกิดในครอบครัวดีๆ เท่านั้นแหละ’
ยิ่งคนพูดถึงเยอะ เสียงเหน็บแนมและคำวิจารณ์แง่ลบก็เริ่มตามมา
เพราะบนโลกนี้มีคนเกลียดคนรวยอยู่ไม่น้อย คนพวกนี้ไม่ชอบกลุ่มทุนอยู่แล้ว
พอเห็นหลินจือไป๋ที่เป็นลูกหลานตระกูลเศรษฐีแล้วยังมีหน้าตาดีอีก ก็ยิ่งของขึ้น!
‘สวรรค์จะลำเอียงไปหน่อยไหม?’
‘อายุแค่นี้ได้เป็นประธานสำนักพิมพ์เสินฮวา ไม่เกี่ยวอะไรกับวัย ไม่เกี่ยวกับประสบการณ์ ไม่แม้แต่จะเกี่ยวกับความสามารถ ทั้งหมดเพราะเกิดมาบนกองเงินกองทองล้วนๆ’
‘การตัดสินว่าใครเก่งไม่เก่งไม่ควรดูที่ชาติตระกูล’
‘และยิ่งไม่ควรวัดกันที่หน้าตาอีก หน้าตาก็เป็นเรื่องของโชคชะตาล้วนๆ’
‘มาตรฐานที่แท้จริงของการตัดสินคนคือความสามารถต่างหาก’
‘ถ้าตัดออร่าจากชาติกำเนิดของหลินจือไป๋ออกไป เขายังเหลืออะไรอีก?’
‘เหอะๆ’
‘ไม่มีอะไรเลย!’
‘นักศึกษาปีสองอายุสิบเก้าจะไปมีอะไรได้ล่ะ?’
อิจฉาก็ได้ ความจริงก็คือความจริง
อย่างไรเสียครั้งนี้หลินจือไป๋ก็โด่งดังอย่างรวดเร็วจากกระแสออนไลน์
แม้ความคิดเห็นต่อทายาทเศรษฐีคนนี้จะปะปนกันไปทั้งชมทั้งด่าก็ตาม
แต่แล้ว… ช่วงบ่ายวันเดียวกัน
