สิบนาที ละครสองเรื่องค่อยๆ เปิดฉากขึ้น
‘My Queen’ ของเสินฮว่า งานผลิตคุณภาพสูง การพบกันของพระนางชูความหวานเป็นหลัก
‘ว้าว!’
‘พระเอกหล่อจัง!’
‘นางเอกสวยมาก!’
‘หวานสุดๆ!’
‘ฟองสีชมพูเต็มจอเลย!’
‘พล็อตนี้มันน้ำเน่าไปไหมเนี่ย?’
‘ละครไอดอลก็แบบนี้แหละ ดูเอาสนุกก็พอ!’
ฝั่ง ‘Conquer’ ของเทียนกวง ไม่มีหนุ่มหล่อสาวสวย ไม่มีฟองสีชมพู
มีแต่โลกอาชญากรรมอันโหดร้าย กับการต่อสู้ระหว่างมาเฟียกับตำรวจ ภาพบรรยากาศสมจริงสุดๆ!
หลิวหวาเฉียงปรากฏตัว! เปิดตัวมาก็เป็นเจ้าพ่อมาเฟียเต็มตัว!
หูว!
‘พระเอกชื่อหลิวหวาเฉียงเหรอ?’
‘เกี่ยวอะไรกับเกาฉี่เฉียงไหม?’
‘เป็นพี่เฉียงทั้งคู่!’
‘ฮ่าๆๆ ปู่เยโหวตั้งใจแน่นอน!’
‘เส้นเรื่องหลักคือการล้างแค้นของหลิวหวาเฉียง?’
‘แนววายร้ายที่ดูสมจริงอีกแล้ว!’
‘แต่รู้สึกว่าหลิวหวาเฉียงดูไม่ค่อยมีเสน่ห์เท่าเกาฉี่เฉียงนะ’
ไม่เกินคาดสินะ พี่เฉียงตัวจริงต้องเกาฉี่เฉียงเท่านั้น!
แค่พริบตาเดียว สองตอนแรกก็จบลง หลินจือไปนึกย้อนทบทวนเนื้อหาสองตอนนี้
รู้สึกว่าแทบไม่ต่างอะไรจากต้นฉบับเลย
พระเอกเป็นนักแสดงแถวหน้า เจียงเฉิงบอกว่าซูฉานเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง
หลินจือไปอดชื่นชมไม่ได้ว่าสายตาซูฉานแหลมคมจริงๆ
นักแสดงแถวหน้าคนนี้เหมาะกับบทหลิวหวาเฉียงสุดๆ ดุดันเอาเรื่อง! แววตาแข็งกร้าวดูอันตราย!
แต่ละครเรื่องนี้มีหมัดเด็ดมากมายที่จะโผล่มาในช่วงหลัง
เหมือนกับ ‘The Knockout’ สองตอนแรกเป็นการปูเรื่องเสียส่ว
