ยุดอีกละ!
ใจเย็นๆ นี่ยังไม่จบ… พอหลินจือไปพ้นจากเสียงเพลง ‘ขอให้ร่ำรวย’ กะว่าจะพักหายใจ
เขาก็เหลียวไปมองกิจกรรมการค้าข้างลาน เห็นกลุ่มเด็กๆ แต่งตัวสดใส กำลังร้องเล่นเต้นรำอยู่บนเวทีด้วยความเหลือเชื่อ
“ฟังฉันพูดคำว่าขอบคุณ เพราะมีเธอ ฤดูทั้งสี่จึงอบอุ่น…”
แม่เจ้า! เพลงนี้ก็มาด้วยเหรอ? ตัวหลินจือไปถึงกับเซโยก
จู่ๆ หลินจือไปนึกขึ้นได้ว่าเพลง ‘ฟังฉันพูดคำว่าขอบคุณ’ ในชาติก่อน ดูเหมือนจะได้รับความนิยมจากบรรดาผู้ปกครองอย่างมาก
พ่อแม่เหล่านั้นชอบยุยงถึงขั้นบังคับให้ลูกๆ แสดงเพลงนี้พร้อมท่าเต้นประกอบ
ซึ่งท่าเต้นต้นฉบับหลินจือไปเคยเต้นโชว์ในไลฟ์มาแล้ว ท่าเต้นที่เด็กๆ เหล่านี้เต้น ชัดเลยว่าเป็นท่าเดียวกับที่อูฉือเต้นในไลฟ์เป๊ะ!
พีคที่สุดคืออะไรนะเหรอ? พีคที่สุดคือระหว่างทางกลับบ้าน หลินจือไปเจอรถโยกหยอดเหรียญที่ตั้งอยู่หน้าศูนย์เกมแห่งหนึ่ง
เด็กๆ นั่งเล่นกันอยู่ แต่เสียงเพลงที่เล่นในเครื่องกลับเป็นเพลง ‘ควงต้นหอม’ ซะอย่างนั้น!
“ไอเอไอเอ ชาชาลาลี ติอาติติลาปาลี ไอเอไอเอ ไอเอ ไอเอ ลังปัวมาปาปาลี…”
พระเจ้า ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย!? หลินจือไปรู้สึกว่าตัวเองถูกเพลงเทพล้อมไว้หมดแล้ว!
ที่สำคัญเพลงเหล่านี้ทั้งหมด ล้วนเป็นผลงานของหลินจือไปเองทั้งนั้น!
ใช่แล้ว! เพลงเหล่านี้ได้กวาดล้างฉินโจวไปแล้ว!
โดยเฉพาะ “แอปเปิ้ลน้อย” ที่บูมแบบสุดๆ เพราะเข้ากับกระแสเต้นกลางลาน!
เมืองใหญ่ เมืองรอง เมืองเล็ก ทุกเมืองล้วนถ
