รู้ทันที โดยเฉพาะไปตี้ที่มีชื่อเสียงไม่แพ้ฉู่ฉือ ช่วงนี้ก็แต่งแต่เพลงล้างสมอง ดังนั้นทุกคนจึงคุ้นเคยกับแนวเพลงแบบนี้ไปแล้ว เพลงแบบนี้ทุกคนทั้งรักทั้งเกลียด แต่เมื่อเทียบกับอารมณ์เหล่านี้ เวลานี้สิ่งที่ทุกคนสัมผัสได้มากที่สุดยังเป็นความสุข บรรยากาศในไลฟ์เต็มไปด้วยความชื่นมื่นรื่นเริง แดงๆ ร้อนแรง วูบวาบ
ฉู่ฉือยังคงร้องสุดเสียง หลินจือไปเวลานี้ดูราวกับดีเจร้องเพลงอย่างมีความสุข เคาะคีย์บอร์ดไฟฟ้าอย่างเต็มแรง สายตาจ้องไปที่หน้าจอเหมือนกำลังมองหน้าหลินหู
“เธอคือแอปเปิ้ลน้อยๆ ของฉัน รักเธอเท่าไหร่ก็ไม่พอ ใบหน้าน้อยๆ แดงเรื่อ อบอุ่นหัวใจฉัน จุดไฟชีวิตฉันให้ลุกโชน! โชน! โชน! โชน! โชน!”
“ปิดแล้ว!” หน้าของหลินหูแดงขึ้นจริงๆ แม้ใบหน้าของเขาจะไม่เล็กแต่ที่หน้าแดงไม่ใช่เพราะเขินแต่เป็นความโกรธล้วนๆ บ้าอะไรเนี่ย! นี่ก็เรียกว่าเพลงเหรอ!?
ลูกน้องข้างๆ ถึงกับกระโดดขึ้นมา แอปเปิ้ลน้อยอะไรแอปเปิ้ลบ้านแกสิ แล้วเขาก็ตะโกนตาม “ปิดแล้ว!” เอาเถอะ หลินหูไม่ปิด ลูกน้องก็ฟังต่อ ทำนองเพลงยังคงวนเวียนอยู่ในห้องราวกับเขาวงกต ทั้งสองคนรู้สึกเหมือนออกไปไม่ได้ สมองเต็มไปด้วยเสียงเพลงปีศาจหลอนหู
ในที่สุด! ก็จบ! หลินจือไปร้องจบแล้วแต่จบจริงหรือเปล่า? ลมหายใจหลินหูสั่นสะท้าน ทำไมในหัวเขายังมีเสียง ‘เธอคือแอปเปิ้ลน้อยๆ ของฉัน’ วนเวียนอยู่ไม่หยุด?
“เขาแต่งนอกเรื่องรึเปล่า?” หลินหูจ้องมองลูกน้องที่อยู่ข้างๆ ด้วยความหวั
