ึ้นเวทีไม่ได้ สี่แสนนี้ก็คุ้มแล้ว! เพราะตราบใดที่ฉู่ฉือไม่ตอบรับ ทุกคนก็จะคิดว่าเขากลัว! แม้แต่แฟนคลับของฉู่ฉือเองก็คงเริ่มลังเลใจ!
หลินจือไปมองดูคอมเมนต์ที่โต้เถียงกัน พลันหรี่ตาลงเล็กน้อย แน่นอนว่าหลินจือไปไม่ได้หวาดหวั่น เพลงพวกนั้นเขาแต่งสดจริงๆ ระบบเป็นพยานได้! เขาแค่กำลังคิดว่า ‘ฉันรักสามแซ่บ’ คนนี้เป็นใคร คนทั่วไปต่อให้สงสัยฉู่ฉือก็ไม่น่าทุ่มเงินถึงขนาดนี้เพื่อเข้ามาป่วนตน หรือว่าเป็นหลินกง? หลินจือไปครุ่นคิด
เมื่อผู้ชมเห็นฉู่ฉือยังไม่ตอบกลับ เสียงจากฝ่ายที่สงสัยก็เริ่มดังขึ้น!‘ทำไมไม่พูดล่ะ?’‘ปอดแหกแล้วจริงๆ สินะ?’‘ฉันบอกแล้วว่าแต่งสดน่ะเป็นเรื่องลวง จะอัจฉริยะขนาดนั้นได้ยังไง!’‘เพลงพวกนั้นคุณภาพดีขนาดนี้จะเขียนออกมาในเวลาห้านาทีได้ไง’
ทิศทางคอมเมนต์เริ่มเปลี่ยนไปในทางลบ หลินจือไปมองดูคอมเมนต์แล้วตัดสินใจจะเล่นกับหมอนี่สักหน่อย กล่าวด้วยยิ้มบางๆ ว่า “เพราะนี่คือสิทธิ์ให้ผู้ชมทั่วไปในห้องไลฟ์ ผมจะไม่ให้โอกาสใครขอเพลงเพียงเพราะเขาเปย์ซูเปอร์ร็อกเก็ตสองร้อยลูกหรอกนะครับ”
‘ข้ออ้าง!’‘พูดซะเหมือนผดุงธรรมเหลือเกิน จริงๆ ก็กลัวนั่นแหละ’‘ไม่คิดว่าจะมีคนกล้าทุ่มเงินมาสงสัยนายสินะ? เหอะๆ โป๊ะแตกแล้ว’
หลินหูสั่งให้ลูกน้องใช้ไอดีผีปั่นคอมเมนต์ในไลฟ์ไปพลาง สูบบุหรี่อย่างสบายใจก่อนพิมพ์ข้อความท่ามกลางควันบุหรี่ตอกแต็กๆ
ฉันรักสามแซ่บ: คนที่นายหามาเป็นหน้าม้าทั้งนั้น บอกว่าให้ขอเพลง ที่จริง
