บคุณครับ!”
ประจวบที่เกมรอบนั้นก็จบพอดี ซือหม่าจูไม่รีบกดเริ่มเกมใหม่ เขาเป็นคนรู้จังหวะ โอกาสทองแบบนี้ต้องคว้าเอาไว้ให้ได้
“อาจารย์ฉู่ฉือเล่นเกมนี้ไหมครับ?” ซือหม่าจูเป็นฝ่ายเอ่ยชวน “เรามาเล่นทีมเดียวกันไหมครับ ผมยอมเป็นหมาให้เลย!”
แฟนคลับซือหม่าจูพากันหัวเราะ‘ซือหม่าจู ศักดิ์ศรีนายหายไปไหนแล้ว!’‘ฮ่าๆๆๆ เป็นหมาก็ยอม?’‘หมาประจบเกินไปแล้ว!’‘ไม่ใช่สิ นี่มันหมูประจบชัดๆ!’
ขณะที่ซือหม่าจูเชิญอยู่นั้น เขาก็ได้รับคำเชิญให้คอลเสียง นี่เป็นฟีเจอร์เสียงที่แพลตฟอร์มเตรียมไว้สำหรับสตรีมเมอร์ คนที่ขอคุยด้วย: ฉู่ฉือ!
หัวใจซือหม่าจูเต้นรัว รีบกดรับแล้วพูดอย่างพรั่งพรูทันที “อาจารย์ฉู่ฉือครับ ผมชอบคุณมาก! เพลงของคุณผมร้องได้หมดเลย หิมะเคยตกบนสะพานขาดหรือไม่…” ซือหม่าจูร้องเพลงขึ้นมาซะอย่างนั้น
หลินจือไปฟังอยู่ห้าวินาทีก่อนเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น “ร้องดีมากครับ คราวหน้าอย่าร้องนะครับ”
‘แสบมาก!’‘ปากฉู่ฉือนี่ร้ายใช่ย่อยเลย!’‘ฉันนึกว่าเขาจะกลั้นใจชมได้ซะอีก’‘ดันมาบอกว่าคราวหน้าอย่าร้องนะ’
ซือหม่าจูก็หัวเราะตาม หลินจือไปถาม “คุณเคยดูไลฟ์ผมไหม?”
ซือหม่าจูรีบตอบ “เคยครับ! ผมเป็นแฟนคลับคุณจริงๆ ครับ!” พูดจบซือหม่าจูก็เข้าไปโดเนตซูเปอร์ร็อกเก็ตให้ฉู่ฉือถึงห้าลูก
หลินจือไปนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ตั้งแต่เห็นคุณส่งซูเปอร์ร็อกเก็ตให้ผม ผมก็ตัดสินใจแล้วว่าต้องคบคุณเป็นเพื่อน”
‘อาจารย์ฉู่ฉือขำเกิน!’‘นายก็ทิ้งศ
