ุณหลินครับ ผมคิดดูแล้วเงื่อนไขที่คุณเสนอก่อนหน้ายังคงมีผลใช่ไหมครับ?”
“อาจารย์ไปตี้จะให้เพลงกับทีมเราสามเพลง…”
“แน่นอนค่ะ! ขอแค่คุณโหวตให้เวินเลี่ยง…”
“ไม่มีปัญหาครับ แต่เรื่องคุณภาพเพลงของอาจารย์ไปตี้ทางเราจะต้องประเมินนะครับ”
“ผมเชื่อสัญญาของคุณได้ใช่ไหม?”
“ทำงานด้วยกันมาตั้งหลายปี คุณก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่เคยพูดลอยๆ นะคะ”
“งั้นเราตกลงตามนี้ครับ!”
หลินซีวางสาย พลันทำท่าคว้าชัยชนะกลับมาแล้วก็ขยิบตาให้หลินจือไป
“เรื่องนั้นเราน่าจะมั่นใจได้มากขึ้นแล้วละ”
จางซีหยางกลายเป็นราชาเพลง กลายเป็นจุดสนใจของคนภายนอก
แต่ในวงการแล้ว คนที่ถูกจับตามองมากกว่ากลับเป็นไปตี้
เพราะทุกคนในวงการต่างก็รู้ดีว่าถ้าไม่มีเพลงของไปตี้ ก็ไม่มีวันนี้ของจางซีหยาง
ในช่วงเวลาแบบนี้ เพลงที่ไปตี้แต่งกลายเป็นสิ่งที่น่าดึงดูดใจสำหรับใครหลายคนที่สุดแล้ว
หลังทานมื้อกลางวัน ซูฉานก็โทรหาหลินจือไป
ทั้งสองเคยแลกเบอร์กันที่คฤหาสน์ซีเฉิงเมื่อคราวก่อน
“สุดยอดเลยนะ” เสียงหัวเราะของซูฉานดังมา
“อาจารย์ไปตี้ของพวกเราปั้นราชาเพลงออกมาได้หนึ่งคนแล้ว”
“ตอนนี้ในวงการก็เริ่มมีคนเรียกคุณว่าพ่อเพลงน้อยแล้วนะ”
พ่อเพลงน้อย… หลินจือไปเลิกคิ้วเล็กน้อย “ผมจำได้ว่าเทียนกวงมีราชาเพลงตั้งห้าคนนี่นา”
เทียนกวงมีพ่อเพลงมากสุด มีทั้งราชาและราชินีเพลงมากสุด
ดังนั้นในวงการเพลงจึงกดเสินฮว่าและน่าเซินมาตลอด
“ศิลปินระดับราชาเพลงมีเยอะเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีห
