ะจางอวิ่นซั่งได้!”“จะราชาเพลงหรือไม่ใช่ก็ช่าง ยังไงฉันก็ชอบเพลงนี้!”“ดูงานตรุษจีนมาถึงตอนนี้ รายการนี้ดีที่สุด!”“ได้กลิ่นอายปีใหม่จริงๆ ด้วย”
เมืองเจียเฉิง ในบ้านหลังหนึ่ง:“นี่สิคุณภาพเพลงที่งานตรุษจีนควรมี!”“ที่รัก! มาฟังเร็ว! เพลงนี้คุณต้องชอบแน่!”“คุณลุงสาม ฮ่าๆๆ ขอให้ค้าขายร่ำรวย!”“บังเอิญอะไรอย่างนี้ ฉันก็เป็นลุงสามของพวกเธอจริงๆ ด้วย”
บนโลกออนไลน์:
‘นี่คือเพลงใหม่ของไปตี้! โห ไปตี้เจ๋งโคตร!’
‘เพลงนี้ไร้เทียมทานจริงๆ!’
‘มิน่าจางซีหยางถึงแย่งการร้องเดี่ยวไม่ได้!’
‘จางซีหยางมีเพลงนี้ จางอวิ่นซั่งจะแย่งได้ยังไง!’
ทางหน้าจอโทรทัศน์ เสียงเพลงยังดำเนินต่อไป
“ขอให้ทุกคนยิ้มได้เสมอ รดน้ำความรักด้วยใจ พรุ่งนี้เราจะยอดเยี่ยมกว่าเดิม!”
นี่แหละงานตรุษจีนฉินโจว! แน่นอนว่าต้องขิงภูมิภาคอื่นสักหน่อย! ฉินโจวเราเจ๋งกว่า!
“ขอให้เวทีโลกหมุนเร็วกว่านักวิ่งเจ้าสายฟ้า เกิดอัจฉริยะทุกปีไม่มีขาด!”
ไม่มีที่ติ! คราวนี้แม้แต่บรรดาผู้นำที่อยู่ในฮอลล์ถ่ายทอดสดก็ยังยิ้มแก้มปริ!
ทุกคนชอบเนื้อร้องแบบนี้ ทุกทวีปบนบลูสตาร์แข่งขันกันดุเดือด ฉินโจวตั้งใจจะวิ่งแซงทุกคนบนเวทีโลก!
ที่บ้านหลินจือไป ฟังเสียงเพลง ‘ขอให้ร่ำรวย’ ที่ดังจากทีวีไม่หยุด
ปากของแม่ก็ฉีกยิ้มไม่หุบ รีบหยิบซองแดงออกมา “คนละซองนะ!”
หลินซีรับอั่งเปา หลินจือไปรับอั่งเปา หลินเชิงเทียนรับอั่งเปา
หลินตงมองภรรยาแล้วถามว่า “ของผมล่ะ?”
ทีวีร้องว่า ‘สิ่งด
