ระตือรือร้นจะแย่งสมบัติ ไม่อย่างนั้นเขาคงไปขอตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงในเครือจากคุณปู่ตั้งนานแล้วแต่พูดกันตรงๆ ไม่มีใครรู้ว่าคุณปู่จะอยู่ได้อีกกี่ปี เวลานี้หลินตงต้องคำนึงถึงความรู้สึกของลูกชายทั้งสองคนแล้ว
หลินจือไปยิ้มพลางว่า“พ่อทำสิ่งที่พ่ออยากทำก็พอครับ คุณปู่ยังบอกเลยว่าทุกคนต่างมีข้อสอบของตัวเอง”
“ผมเห็นด้วย”
หลินเชิ่งเทียนกล่าว
หลินซีกลอกตา“แต่ก็ต้องระวังอย่าให้พวกนั้นแทะจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกละ”
หลินซีมั่นใจว่าอนาคตถ้าไม่มีคุณปู่กดไว้บรรดาลุงๆ ย่อมไม่ปล่อยให้บ้านตนได้อยู่อย่างสบายแน่หลินซีมั่นใจในเรื่องนี้มาก ดูเหมือนเธอนึกอะไรขึ้นได้ หลินซีเสริม
“พรุ่งนี้ซ้อมงานเทศกาลตรุษจีน จางอวิ๋นซั่งยังจะแย่งโอกาสขึ้นร้องเดี่ยวของจางซีหยางอีกหึ ฝีมือหลินหลิวทั้งนั้น การแก่งแย่งภายในเสินฮวากรุ๊ปไม่เคยหยุดเลย”
เมื่อกลับถึงบ้านหลินจือไปได้รับสายจากเจียงเฉิง“เจ้านายผมเห็นคุณวันนี้ด้วยนะครับ”
งานเลี้ยงวันนี้คนเยอะเกินไปหลินจือไปเลยไม่ทันสังเกตเจียงเฉิงหรือพูดอีกอย่างคือสมาธิของเขาถูกเรื่องวุ่นวายต่างๆ ดึงไปหมดแล้ว
“วันนี้ผมค่อนข้างยุ่งนะครับ”
หลินจือไปไม่ได้เล่าว่าเกิดอะไรขึ้น“การพัฒนาของคุนเผิงในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าต้องเร่งให้เร็วขึ้นแล้ว”
เจียงเฉิงหัวเราะ “เราก็เร่งมาตลอดไม่ใช่เหรอครับ?”
“ผมต้องการเร็วกว่านี้”
“เข้าใจแล้วครับ” เจียงเฉิงเดาว่าบ้านตระกูลหลินคงเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นในวันนี้
