“ก็ปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว ทำไมยังไม่กลับบ้านล่ะ”
วันที่ยี่สิบเดือนพฤศจิกายน หลินจือไปได้รับโทรศัพท์จากแม่
แม่ดูไม่ค่อยพอใจเพราะหลินจือไปปิดเทอมแล้ว แต่ยังพักอยู่ที่บ้านเมฆวารี
“เดี๋ยวจะกลับแล้วครับ”
หลินจือไปไม่กล้าขัดใจแม่เด็ดขาด การพักที่บ้านเมฆวารีก็เพื่อความสะดวกในการไลฟ์เป็นหลัก
แต่อูฉือยังไม่ต้องไลฟ์ตอนนี้ อย่างไรเสียหลินจือไปก็ไม่เหมือนสตรีมเมอร์ตัวจริง
เขาไม่ได้หาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์ ทางหลี่อวี่ไลฟ์ก็ไม่มีวันกำหนดให้เขาสตรีมกี่ชั่วโมงต่อเดือน
เรื่องนี้เจียงเฉิงได้คุยกับเหล่าหลี่ไว้ตั้งนานแล้ว มากสุดก็แค่ให้อูฉือกลับมาไลฟ์เมื่อจำเป็นเท่านั้น
“รีบหน่อยนะ เพราะปลายเดือนนี้…”
เสียงคุณแม่เบาลง “ปลายเดือนยังต้องไปคฤหาสน์ซีเฉิงกัน”
“คุณปู่จะฉลองวันเกิด ตอนนั้นทั้งครอบครัวเราต้องไปกันหมด”
คุณปู่จะฉลองวันเกิด? หลินจือไปนิ่งเงียบ
ทุกครั้งที่ได้ยิน ‘คฤหาสน์ซีเฉิง’ ก็มักกระตุ้นให้ความทรงจำอันเลวร้ายของเขากลับคืนมา
“เสี่ยวเฮย…” เสียงแม่แผ่วลงเล็กน้อย
หลินจือไปไม่อยากให้แม่เป็นห่วง จึงถามว่า “วันที่สามสิบปลายเดือนใช่ไหมครับ?”
แม่รีบตอบ “ใช่ๆๆ งานเลี้ยงวันเกิดเริ่มเก้าโมงเช้า จบบ่ายสาม ตอนเย็นยังมีงานเลี้ยงครอบครัวอีก…”
แม่พูดอย่างระมัดระวัง
“งั้นก็ไปสิครับ” หลินจือไปยิ้มเล็กน้อย
“ยังไงแม่ก็พูดเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วนี่ครับ”
แม่หัวเราะแห้งๆ สองครั้ง
คืนนั้นหลินจือไปกลับถึงคฤหาสน์ตงหู ไม่
