ว่าตนเองจะถูกเลือก รีบพิมพ์แป้นคีย์บอร์ดดังแป๊กๆ
‘ขอคิดก่อน ตอนนี้ผมตื่นเต้นมาก… เอาอย่างนี้แล้วกันครับ! อาจารย์ฉูฉือดูจากชื่อผมก็คงรู้ว่าผมชอบผู้หญิงคนหนึ่งมาก แต่ไม่เคยกล้าสารภาพรัก เพราะก่อนหน้านี้ผมสารภาพรักกับสาวหลายคนแล้วล้มเหลวมาตลอด จนตอนนี้เลยหมดความกล้าไปแล้ว คุณช่วยแต่งเพลงที่เหมาะจะใช้สารภาพรักผู้หญิงได้ไหมครับ?’
“แค่นี้เองเหรอ?” หลินจือไปกะพริบตา โอ้โห!
ประโยคนี้มันเวอร์วังสไตล์แวร์ซายสุดๆ ถึงแม้คนดูจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแวร์ซายคืออะไร แต่นั่นก็ไม่เป็นอุปสรรคที่ทำให้พวกเขารู้สึกโดนอวดอยู่ดี
‘สุดเจ๋ง!’
‘ความยากต่ำเกินไป นายยังไม่พอใจอีก?’
‘แต่งเลย!’
‘ฉันไม่เชื่อหรอก!’
‘แต่งสดได้จริงๆเหรอ?’
‘อย่าเอาทำนองขยะๆ มาหลอกพวกเรานะ!’
‘เร็วๆๆๆๆ’
‘อย่ามัวเก๊ก เริ่มโชว์ได้แล้ว!’
หลินจือไปกระแอม “ทุกคนโปรดรอสักครูนะครับ”
ในห้องไลฟ์ทุกคนเห็นอวตารของฉูฉือหยิบกระดาษปากกามาขีดๆ เขียนๆ
‘เอาจริงสินะ!’
‘เขากำลังแต่งเพลงจริงๆ!’
‘ต้องรอนานแค่ไหนเนี่ย?’
‘เขาบอกรอสักครู… กี่นาทีกันแน่ละ?’
‘แต่งสดคงคุณภาพไม่เท่าไหร่หรอก’
‘ไม่เป็นไร คุณภาพไม่ต้องสูง ขอให้พอถูไถก็พอ’
‘ครบหลายนาทีแล้วนะ’
ระหว่างที่คอมเมนต์คุยกัน หลินจือไปเงยหน้าขึ้น “ทุกคนขอโทษที่ให้รอนะครับ ผมแต่งเสร็จแล้ว”
พูดพลางหลินจือไปก็หยิบกีตาร์จากมุมห้อง นั่งลงบนเก้าอี้ขาข้างหนึ่งทับบนขาอีกข้างหนึ่ง
“เพลงนี้ชื่อว่า ‘สาวตรงข้ามมองมาหน่อย’ ครับ”
