นายถือกีตาร์ร้องเพลง ตัวโมเดลบวกโมชันแคปเจอร์ก็จำลองออกมาได้ เรื่องภาพลักษณ์ตัวละครเจ้านายลองดูดีไซน์พวกนี้หน่อยครับ”
เจียงเฉิงกำลังปรึกษาหลินจือไป เพราะคาแรกเตอร์เสมือนนี้จะนำไปใช้เชิงพาณิชย์ในอนาคต
หลินจือไปมองดูแบบคาแรกเตอร์ที่เจียงเฉิงจ้างทีมมืออาชีพออกแบบมา สไตล์พื้นฐานล้วนเป็นพระเอกอนิเมะสุดหล่อ มีผมสีดำ แดง ขาว เหลือง น้ำเงิน ครบทุกสี โทนภาพออกไปทาง 3D
จากสิบกว่ารูปแบบ ในที่สุดหลินจือไปก็เลือกผมสีดำ ผมสีดำดูเป็นมิตรดี อย่างไรก็ต้องใช้ไลฟ์ในอนาคต ไม่จำเป็นต้องเลือกบุคลิกเย็นชาเกินไป แต่ก็ไม่ควรติดดินจนเกินงาม ต้องมีความไฮเอนด์อยู่บ้าง
หลินจือไปตัดลุคหนุ่มสดใสร่าเริงออก สุดท้ายเลือกพระเอกผมดำหน้าม้าเฉียง สีหน้าเรียบเฉย คล้ายพระเอกอนิเมะเรื่องหนึ่งที่เขาเคยดูในชาติที่แล้ว ส่วนเหมือนใครนั้นหลินจือไปก็จำไม่ค่อยได้แล้ว ให้ทุกคนจินตนาการกันเอง
“เอาแบบนี้แหละ”
เจียงเฉิงก็ชอบแบบนี้เหมือนกัน “เทคโนโลยีสร้างโมเดลของเราตอนนี้ยังธรรมดา ถ้าไลฟ์ของฉูฉือผลออกมาดี เราจะเทงบยกระดับโมเดลให้สมจริงมีชีวิตชีวามากขึ้นครับ”
จริงๆ ก็คือคอนเซปต์คนสวมสกินในชาติก่อนนั่นแหละ
นักพากย์ในคราบตัวละครเสมือนประกอบด้วยสองส่วน คือ ‘สกิน’ และ ‘คนข้างใน’
‘สกิน’ นั้นวาดด้วยซอฟต์แวร์ สไตล์ส่วนใหญ่เป็นสองมิติ ออกแบบให้ดูน่ารักหรือหล่อเนี้ยบ และฉากหลังที่มักดึงมาจากองค์ประกอบการ์ตูน
ส่วน ‘คนข้างใน’ ก็คือหลินจือไปนั่น
