งจริงมากกว่า”
“ก็เป็นครั้งแรกที่เขาแต่งเพลงอนิเมะนี่นะ”
“อาจารย์เวยเซียนเฉียงยังเข้าใจโลกสองมิติไม่ลึกพอ แต่เพลงดีมาก พวกเราใส่รายละเอียดตอนโปรดักชันหน่อยก็น่าจะแก้ได้”
“ยังไงอีอีก็ไม่ต้องใช้คนร้องจริง ใช้ซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงอยู่แล้ว”
“อืม!”
ไม่ถึงกับพอใจร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มแต่ทุกคนก็พอใจเพลงนี้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ขณะนั้นเองโทรศัพท์หัวหน้าทีมดังขึ้น
เขาก้มดูแล้วหัวเราะลั่น “พวกนายลองเดาว่าอะไร เพลงของไปตี้ก็ส่งมาแล้วเหมือนกัน!”
“ให้ตายสิ”
“มือปืนไวอีกคนนึงแล้ว!”
“เวยเซียนเฉียงแต่งเพลงเสร็จภายในไม่กี่วันฉันไม่แปลกใจ แต่ไปตี้ทำได้ไง เขาแต่งเร็วได้ขนาดนี้!”
“เร็วไม่ใช่ว่าดีเสมอไปนะ”
“ต้องรักษาคุณภาพสิ”
“ลองฟังดูเถอะ”
“ฉันเห็นคำบรรยายบอกว่าเขาใช้เอฟเฟกต์สร้างเสียงอิเล็กทรอนิกส์สังเคราะห์”
“ไม่ได้ใช้คนร้อง?”
“ดูท่าจะรู้วิธีทำเสียงของหลินอีอีนะ”
“แล้วชื่อเพลงล่ะ?”
“‘เพลงควงต้นหอม’?”
“บอกว่าเพลงควงต้นหอมนะ”
“ยังคิดชื่อไม่ออกเลยตั้งมั่วๆ ไปละมั้ง?”
หัวหน้าทีมชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็กดเล่นเพลง ทันใดนั้นท่วงทำนองประหลาดก็ถาโถมสะกดหู ดังก้องไปทั่วห้อง!
“อาลาชาชา ไออา ไออา”
“ลาบาสลี่กังติงกังติงกังตัว บาบาลี่บาบาบคลี่ อูอิอา”
“ซือทิงติงกังตัวยาปาลิ่งกังติงกังติง อาหลัววาบาบา”
“เตียยาลูวา ลิงกังลิงกังติงกังตัว ตาตาตาตาตา”
“ดูดู ลาดูดู ลูลาตูตูเตียยาตู”
“อาลาชาชา ไออา ไออา ลิงลาบาสลี่กังติง
