ตอนที่สอง ตอนสาม ตอนสี่ ตอนห้า… คนดูส่วนใหญ่ดูรวดเดียวถึงตอนที่สิบ!
พอเข้าสู่เก้าตอนหลัง ทุกคนก็อดกังวลไม่ได้ว่าละครเรื่องนี้จะต้นดีปลายร้ายหรือเปล่า
มีแค่ตอนแรกที่ปล่อยมุกกระจาย ส่วนหลังจะจืดสนิทหรือไม่
เพราะมีละครบางเรื่องเป็นแบบนั้น เอาของเด็ดใส่ไว้ต้นเรื่องหลอกผู้ชมให้ติดตามก่อน
หนังบางเรื่องก็ยัดไฮไลต์ไว้ในตัวอย่าง ทิ้งเนื้อหาจืดชืดไว้ในตัวเต็ม
แต่ ‘Unexpectedness’ ไม่เป็นเช่นนั้น
เก้าตอนที่ปล่อยพร้อมกันต่อจากนั้น แม้ไม่กล้ายืนยันว่าคุณภาพเป๊ะเท่ากันทั้งเรื่อง
แต่ระดับโดยรวมสูงกว่ามาตรฐานชัดเจน! ทุกตอนมีจุดพีค! ทุกตอนมีประโยคเด็ด!
พูดให้ชัดคือสิ่งที่ผู้ชมชอบที่สุดคือบทพูด ไม่ใช่แค่หวังต้าฉุย ตัวละครอื่นๆ ก็มีช่วงที่เปล่งประกายเช่นกัน
อย่างประโยคของตัวร้ายตอนแรกที่พูดซ้ำๆ ว่า
“ชีวิตนี้ข้าไม่เสียใจ ข้านึกถึงการวิ่งใต้อาทิตย์อัสดงบ่ายวันนั้น นั่นคือวัยเยาว์ที่ล่วงไปของข้า”
และยังมีวลีเด็ดอีกมากมายเช่น:
“เขากล่าวได้มีเหตุมีผลยิ่ง ข้าถึงกับจนวาจามิอาจตอบโต้!”
“อีกไม่นานข้าจะได้เลื่อนตำแหน่ง รับเงินเพิ่มขึ้น ดำรงตำแหน่งซีอีโอ แล้วตบแต่งกับสตรีงามผู้มั่งคั่ง ก้าวสู่จุดสูงสุดแห่งชีวิต!”
“วันนี้ท่านทำเมินเฉยต่อข้า วันพรุ่งข้าจะให้ท่านเอื้อมไม่ถึง!”
“อีกไม่นานเสี่ยวเหมยจักเคารพข้า เทิดทูนข้า รักข้าจนถอนตัวไม่ขึ้น!”
“เมื่อเจ้ารู้สึกว่าตนเองทั้งยากจนทั้งอัปลักษณ์ไม่มีดีสักอย่าง อย่าเพิ่งส
