“ในที่สุดเจ้านายก็ตื่นสักทีนะครับ พวกเราถูกเล่นงานแล้ว”
“บทความนั้นถูกคนในกองถ่ายปล่อยออกมา หมอนั่นเตรียมลาออกล่วงหน้าไว้แล้ว วันนี้ก็ไม่มาทำงาน”
“ผมให้ฝ่ายกฎหมายฟ้องไปแล้ว เจ้านั่นอย่าหวังจะลอยนวลได้”
“แต่ตอนนี้กระแสบนเน็ตไม่เข้าทางเราเลย…”
เจียงเฉิงส่งเรื่องราวต้นสายปลายเหตุทั้งหมดให้หลินจือไป
รวมถึงบทความสั้นที่ผู้ช่วยตากล้องคนนั้นเขียน
หลินจือไปงุนงงอยู่หลายวินาทีถึงได้สติ อ่านจบก็หัวเราะพรืด
“หมอนี่ฝีมือเขียนไม่เลวนะ แถมที่พูดมาก็แทบจะจริงทั้งหมด”
“งบละครของเราต่ำจริงๆ แตเขาเป็นช่างภาพกองถ่ายจริงเหรอ”
“ถ้าเป็นคนในกองจริงก็ไม่ควรปล่อยบทความแบบนี้ออกมา”
“ขอโทษครับ”
หลินจือไปยังยิ้มได้ แต่เจียงเฉิงกลับยิ้มไม่ออกเลย เขารู้สึกผิดมาก
“เป็นผมเองที่คัดคนไม่รอบคอบ แต่เขาไม่ได้เป็นตากล้องหลัก เป็นแค่ผู้ช่วยตากล้องครับ”
“ไม่ได้รับผิดชอบการถ่ายอะไร ช่างวิ่งงานอยู่รอบนอกกองเท่านั้น”
“งั้นก็แปลว่าเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราถ่ายอะไรกันอยู่?”
“ใช่ครับ”
“งั้นก็ไม่แปลก”
“ครั้งนี้เป็นความสะเพร่าของผม…”
“พี่เจียงไม่ต้องโทษตัวเอง คุนเผิงโตเร็วเกินไป คนที่รับเข้ามาช่วงนี้ก็เยอะ”
“จะมีพวกจิตไม่ดีแฝงตัวมาก็เรื่องปกติ พี่ไม่มีทางเช็กประวัติทุกคนได้อย่างละเอียดทั้งหมดหรอก”
“ยิ่งคนตั้งใจปลอมตัวด้วยแล้ว พี่มองไม่ออกแน่”
“เขารีบร้อนกระโดดออกมาตอนนี้กลับดีเสียอีก”
“ดีกว่ารอให้เขาตั้งหลักในบริษัทได้แล้วค่อยแท
