ตอนที่ 137 ฉันจะทำให้เธอไม่ได้แม้แต่อันดับสอง“นี่คือเพลงรักเล็กๆ ที่เรียบง่าย ขับขานถึงความซับซ้อนในใจผู้คน ฉันคิดว่าฉันมีความสุขมาก ยามรับความอบอุ่นจากเธอ อากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนไป นี่คือเพลงรักเล็กๆ ที่เรียบง่าย ขับขานถึงพิราบขาวในใจเรา ฉันคิดว่าฉันเหมาะมากที่จะเป็นผู้ขับขานบทเพลงแห่งรัก วัยเยาว์ล่องลอยอยู่กลางสายลม…”
หลินจือไปกำลังอัดเพลง
ในแง่ของความยากแล้ว “เพลงรักเล็กๆ’ จัดอยู่ในประเภทที่ค่อนข้างยาก ดังนั้นการบันทึกเสียงครั้งนี้ของเขาจึงไม่ราบรื่นเหมือนครั้งก่อนๆ
ติดขัดอยู่หลายครั้ง บันทึกซ้ำไปหลายรอบก็ยังไม่พอใจ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าโฆษณานั้นให้แต้มทักษะเป็นรางวัล หลินจือไปจึงเอาไปใส่ในทักษะการขับร้องทันที
ติ๊งต่อง
ทักษะการขับร้องของหลินจือไปเพิ่มเป็น 44
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสภาพจิตใจหรือเปล่า หรืออาจจะพัฒนาได้จริงๆ หลังจากใส่ทักษะการขับร้องเพิ่มไปหนึ่งแต้ม ผลการบันทึกเสียงของหลินจือไปก็ดีขึ้นมาก
“เธอรู้ไหม-
แม้พายุฝนจะโถมจนโลกทั้งใบพลิกผัน ฉันก็จะโอบกอดเธอไว้
ทนไม่ได้ที่จะเห็นเงาหลังของเธอเดินจากไป เขียนบทกวีแห่งทุกข์ที่ฉันเฝ้านับวินาทีช่างเนิ่นนาน
แม้โลกทั้งใบถูกความเหงาพันธนาการ ฉันก็ไม่หนีไปไหน
หลีกหนีไม่พ้นสุดท้ายแล้วใครก็ต่างชราลงไป เขียนปราสาทแห่งกาลเวลาประสานเสียงเปียโน…”
วุ่นวายอยู่ตั้งนาน ในที่สุดก็พอจะเห็นผลลัพธ์แล้ว
ขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง จู่ๆ นักร้องแถวหน้าของจี๋เฟ
