จี่อิ่งอิ่งกล่าว “นั่นมันเรื่องที่ผู้จัดการต้องปวดหัวเอง”
ผู้จัดการสะดุ้งในใจ เดาออกทันทีว่าจี่อิ่งอิ่งกำลังเรียกร้องเกินจริง เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็รู้ดีว่าขอห้าเพลงมันไม่มีทางเป็นไปได้เลย
ต่อรองสินะ ผู้จัดการหรี่ตา
“ฉันจะลองคุยกับคนของคุนเผิงดู รับประกันสูงสุดได้สองเพลง”
“สองเพลง?”
จี่อิ่งอิ่งกัดริมฝีปาก
“งั้นก็ต้องเซ็นสัญญากัน บริษัทต้องรับประกันว่าสองเพลงนี้จะต้องคว้าแชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลให้ได้ ไม่อย่างนั้นจี๋เฟิงก็ต้องชดเชยความเสียหายของฉันในด้านอื่นแทน!”
เพลงคุณภาพสำคัญกว่าปริมาณ
ถ้ามีแค่สองเพลงจริงๆ ความคาดหวังของจี่อิ่งอิ่งต่อคุณภาพย่อมสูงมาก
“ที่หนึ่งมันเกินไป” ผู้จัดการกล่าวว่า “เอาสองอันดับแรกเป็นไง?”
จี่อิ่งอิ่งดวงตาเป็นประกาย หลังจากลังเลอยู่สองสามวินาทีก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ฉันตกลง”
“เธอตกลงแล้ว” ผู้จัดการยิ้มเจื่อน
“แต่คุนเผิงยังไม่ตกลง และอาจารย์ฉูฉือก็ยังไม่ตกลงเหมือนกัน”
“ฉันถึงบอกไง” จี่อิ่งอิ่งยักไหล่
“นี่เป็นเรื่องที่ผู้จัดการต้องปวดหัวเอง ถ้าผู้จัดการทำให้ฉันได้เจออาจารย์ฉูฉือสักครั้งด้วยก็คงดี”
“เธอฝันไกลไปแล้ว แม้แต่ฉันยังไม่เคยเจอด้วยซ้ำ”
ผู้จัดการเบือนหน้าเล็กน้อย
“เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับคุนเผิงเอง ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่ากว่าจะได้เงื่อนไขนี้มา ตัวแทนเจียงจะให้จี๋เฟิงของเราต้องแลกด้วยต้นทุนมหาศาลแค่ไหน!”
ธุรกิจทุกอย่างล้วนต้องเจรจา
เพื่อใหได้เพลงของฉูฉือ ผู้จัดกา
