้าไม่ดีกว่าเหรอ เขาเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่ามาถึงหน้าประตูแล้ว ผมให้คนพาเขาเข้ามาเลยนะ ทุกคนไม่ขัดข้องใช่ไหม?”
“เชิญตัวแทนเจียงเข้ามาเลย” ผู้จัดการบริษัทกล่าวขึ้น
หลังจากนั้นไม่นาน เจียงเฉิงก็เดินเข้ามาในห้องประชุม ผู้จัดการทั่วไปพร้อมด้วยผู้บริหารอีกสิบกว่าคนปรบมือต้อนรับการมาของเจียงเฉิง หลังจากทักทายกันตามมารยาทสักพักจึงเข้าประเด็นหลัก
“ตัวแทนเจียงช่วยอธิบายได้ไหมครับว่าทำไมเราถึงให้พรีเซนเตอร์ของแบรนด์ไปร่วมรายการไม่ได้?”
“ไม่สอดคล้องกับคอนเซปต์ของรายการครับ” เจียงเฉิงนั่งลงตรงข้ามกับผู้จัดการบริษัทช็อกโกแลตหลานฝู พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“รายการของเราชูจุดขายที่ความเข้าถึงง่าย ถ้ามีดาราเข้ามาก็จะทำให้ผู้ชมรู้สึกมีระยะห่าง แต่วันนี้ที่ผมมา ไม่ได้จะมาอธิบายว่ารายการเราจะประสบความสำเร็จไหม รายการหนึ่งจะประสบความสำเร็จได้หรือไม่ จะรู้ได้หลังจากออกอากาศไปแล้วเท่านั้น…”
“แล้วคุณมาวันนี้ด้วยเรื่องอะไรครับ?”
“พวกเราสามารถถอยกันคนละครึ่งทางได้ครับ” เจียงเฉิงกล่าวอย่างใจเย็น
“ช็อกโกแลตหลานฝูจะออกสินค้าใหม่ไม่ใช่เหรอครับ แผนโฆษณายังไม่ได้ข้อสรุปสินะครับ คุนเผิงออกแบบโฆษณาให้พวกคุณฟรีได้นะ”
สิ้นเสียงประโยคนั้น ทุกคนต่างก็หัวเราะ ผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งกล่าวด้วยสีหน้าหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
“เท่าที่ผมรู้ คุนเผิงไม่ได้ทำธุรกิจด้านโฆษณาสินะครับ หรือตัวแทนเจียงคิดว่าแม้แต่โฆษณาตัวเดียว ช็อกโกแล
