ินซี: “ตามทฤษฎีแล้วก็ใช่”
หลินจือไปยักไหล่ “งั้นก็สบาย ยังทันอยู่แน่นอน เพื่อสัญญาแบ่งห้าสิบเปอร์เซ็นต์ พรุ่งนี้ผมจะหาคนมาอัดเพลงใหม่!”
หลินซีเงียบไป
หลินจือไปสงสัย “มีอะไรผิดปกติรึเปล่า?”
หลินซีกล่าวพลางมองเขาด้วยแววตาหนักลึก “ไม่มีอะไรผิดหรอก ฉันก็ไม่ได้สงสัยในความสามารถของนาย แต่ก่อนหน้านี้นายไม่ได้บอกฉันเหรอว่าตัวเองไม่เหลือแม้แต่หยดสุดท้ายแล้วนะ?”
หลินจือไป: “…”
เพราะหลินซีชอบถามอยู่เรื่อยว่า หลินจือไปมีเพลงใหม่หรือยัง บางครั้งหลินจือไปอยากให้ฝั่งไปตี้ทิ้งช่วงไปก่อน เลยผัดผ่อนพี่สาวไปว่าตนเองไม่เหลือแล้วสักหยดเดียว แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะซ่อนของดีอีกแล้ว สัญญานักแต่งเพลงมือทองที่ให้ส่วนแบ่งห้าสิบเปอร์เซ็นต์มันเย้ายวนเกินไป ถ้าหลินจือไปไม่รีบคว้าไว้ ไม่ใช่ต้องรอถึงปีหน้าถึงจะได้อัปเกรดสัญญาหรอกเหรอ?
แค่กๆ… หลินจือไปไม่ทันได้สนใจว่าตัวเองเผลอหลุดปากไปแล้ว ตอบอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อยว่า
“ช่วงนี้ปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้นะ เพิ่งเขียนเสร็จเลย…”
