ะ”
ในห้องแชทของบริษัทแห่งหนึ่ง คนกลุ่มหนึ่งกำลังส่งสติกเกอร์ล้อเลียนกัน
สติกเกอร์ของหลี่โหยวเถียน!สติกเกอร์ของเกาฉี่เซิ่ง!สติกเกอร์ของหลี่หงเหวย!
พอส่งสติกเกอร์กันไปกันมา สุดท้ายผู้จัดการบริษัทก็ทนไม่ไหว
“พวกเธอพอได้แล้ว ตอนนี้มันเวลางาน!”
ทุกคนพากันเงียบกริบทันที
จากนั้นผู้จัดการก็ส่งสติกเกอร์ของเกาฉี่เฉียง ข้อความในสติกเกอร์บอกว่า “เหล่าโม ฉันอยากกินปลา”
พริบตา! ห้องแชทระเบิดปะทุ สติกเกอร์ใหม่ๆ โผล่มาอีกเพียบ ละครเรื่องนี้มีมุกเยอะเกินต้านจริงๆ!
ทั้งเคี้ยวกาแฟไม่ใส่น้ำตาล ฉันคือคนงานก่อสร้างเกาฉี่เฉียง ถือปลาแช่แข็งวิ่งไล่ตลอดทาง จำชื่อฉี่เซิ่งไว้ให้ขึ้นใจ ตั้งแผงขายปลาขับรถบรรทุก คนที่ลงมือฆ่าคือเฉินจินโม จดชื่อเจียงเฉิงแล้วจับขา เขาคือเหม่ยชุนหลี่หงเหวย เจ้าสวีเหลยอย่าหลงรัก ใช้ไฟช็อตปลาชอบดื่มนมเด็ก ผัวตายไม่รู้ตัว แม่หม้ายเฉินซูถิง เมิ่งอวี้ฉี่หลันหอมฉัน เล่นด้วยแต่ไม่รักคืออันซิน แว่นทองเก็บผู้ชายเรียบ สาวแกร่งชื่อเกาฉี่หลัน กินข้าวนั่งโต๊ะเด็ก ฉันคือไป๋เจียงโปในสมรภูมิ อาจารย์ตายฉันโกหก เขาชื่อหลี่เสี่ยง!
นักแสดงในละครดังกันทุกคน อันซินกับเกาฉี่เฉียงที่เป็นบทนำย่อมไม่ต้องพูดถึง แม้แต่นักแสดงสมทบอีกหลายคนก็โด่งดัง นี่ต่างหากที่ทุกคนไม่คาดคิดมาก่อน บอกได้แค่ว่าละครเรื่องนี้เหมาะกับการปลุกปั้นนักแสดงสุดๆ แถมมุกต่างๆ ของตัวละครหลายตัวก็เรียงคิวกันเกิดประโยคแล้วประโยคเล่า
ดูสิ แ
