ล้วสิ ไหนลองบอกหน่อยว่าไปถึงจิงไห่แล้วเราจะเริ่มงานจากตรงไหน?”
“ผมว่าเกาจื่อเฉียงนะช่างเขาไปก่อน ปล่อยเขาไว้สักพัก… ลองดูนี่สิ ลองเริ่มจากคนนี้ก่อนได้”
“รองประธานสภาแห่งจิงไห่ กงไคเจียง…”
ตัดฉากไป
กงไคเจียงปรากฏตัว เขาพูดพึมพำด้วยสีหน้าหวาดกลัวว่า
“ออกจากสายงานยุติธรรมมาตั้งหลายปีแล้ว ปีหน้าก็จะเกษียณแล้วด้วย…”
ทันใดนั้น เขาเจ็บหัวใจอย่างรุนแรง
กงไคเจียงจะอยู่หรือตาย?
ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง จังหวะดำเนินเรื่องลื่นไหล
เมิ่งเต๋อไห่ อันอ้างหลิน บรรดาผู้นำท้องถิ่นแห่งจิงไห่ ทยอยปรากฏตัวรอรับคณะตรวจสอบ
เนื้อเรื่องดำเนินไปอย่างมั่นคง พร้อมปูพื้นหลังอย่างต่อเนื่องไม่ขาดตอน
อันซินปรากฏตัว
ฉากความทรงจำเริ่มต้นขึ้น
คืนก่อนเทศกาลตรุษจีน
เกี๊ยวชามหนึ่ง
ช่วงท้ายของตอนแรก ภายใต้การสลับระหว่างอดีตกับปัจจุบัน
พอได้ยินเสียงลูกน้องตะโกนว่า “พี่เต้า!” เกาจื่อเฉียงก็หันกลับมา กลายเป็นเจ้าพ่อแห่งจิงไห่ไปแล้ว!
ที่บ้านของหลินจือไป แม่ถึงกับปากอ้าตาค้าง!
ช่วงต้นของตอนแรกเป็นการปูพื้นเรื่องเป็นหลัก แม่ก็ยังไม่รู้สึกว่าละครเรื่องนี้มีอะไรแปลกใหม่นัก
แต่พออันซินปรากฏตัวและเริ่มเล่าย้อนอดีต ความเข้มข้นของเรื่องก็พุ่งขึ้นทันที
โดยเฉพาะช่วงหลังที่อันซินชวนเกาจื่อเฉียงกับพี่น้องอีกสองคนมากินเกี๊ยวฉลองตรุษจีน อารมณ์ทั้งหมดก็ปะทุออกมา
ยังไม่หมดแค่นั้น
ตัดฉากข้ามไปอีกหลายปี วินาทีก่อนหน้านั้นเกาจื่อเฉียงยังเป็นแค่นักโทษ
