โดยไม่ลังเล
อยากรู้ว่าละครของสถานีโทรทัศน์เสินฮว่าเรื่องนี้คุณภาพเป็นอย่างไร
ตอนที่หนึ่ง ตอนที่สอง
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ซูฉานยิ่งดูยิ่งสีหน้าเคร่งเครียด
โดยเฉพาะตั้งแต่ตอนที่สามเริ่มฉาย ใบหน้าของเธอยิ่งดูหนักอึ้งราวกับน้ำในบ่อ!
ในตอนนี้
เกาจื่อเฉียงทุบทลายร้านขายแผ่นเพลง!
ถูกล้อมด้วยพวกอันธพาลแต่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย!
เขาอ้างชื่ออันซินบังหน้าข่มหัวหน้าแก๊งอันธพาลได้สำเร็จ
แต่พอภาพตัดไปด้านหลังของเกาจื่อเฉียงกลับเห็นว่า นิ้วมือของเขากำลังสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่!
ยิ่งหวาดกลัว! ยิ่งทำตัวกร่าง!
ตัวละครนี้ตั้งหลักได้อย่างเต็มตัวแล้ว ทุกคนที่เห็นฉากนี้ต่างก็รู้สึกว่า
ไม่แปลกเลยที่ต่อมาเกาจื่อเฉียงจะกลายเป็นเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในจิงไห่ที่ใครได้ยินชื่อก็ต่างหวาดผวา!
อีกด้านหนึ่ง เป็นการเล่าเรื่องสองเส้นเรื่อง
อันซินกับลาเพี้ยนสู้กันทั้งบู๊และบุ๋น เนื้อเรื่องตื่นเต้นเร้าใจไม่แพ้กัน
ช่วงท้ายพวกนี้พากันตะโกนว่า “เราจะขึ้นเขากันเมื่อไหร่เนี่ย!”
ขึ้นเขาหมายถึงอะไร? ตอนนี้ยังไม่มีคำอธิบาย
หลังปูเนื้อเรื่องในสองตอนแรก เนื้อหาก็ค่อยๆ คลี่คลาย
เรื่องราวในจิงไห่ชวนให้ลุ้นระทึก เหมือนมีตะขอมากมายมาเกี่ยวใจผู้ชมไว้นับไม่ถ้วน!
เมื่อตอนที่สามจบลง เพลงจบของละครก็ดังขึ้น
“ปฏิทินชีวิตนับถอยหลังสู่การสูญเสีย กลับทิ้งร่องรอยหลักฐานของความเข้มแข็ง
ความจริงไม่เอ่ยคำเพียงกดหยุดรอวันเปิดเผย มือที่กำแน่นแส
