ยิ่งชัดเจน
หลินจือไปกับหยิ่นตงหน่วนก็เป็นแบบนั้น
ทั้งสองเคยสนิทกันมากก็จริง แต่เพราะไม่ได้เจอกันนานหลายปี
แม้ตอนกลับมาเจอกันจะดีใจกันมากแค่ไหน
แต่หลินจือไปและหยิ่นตงหน่วนต่างค่อยๆ ตระหนักได้ว่า อีกฝ่ายไม่ได้เป็นคนในภาพความทรงจำเดิมเสียทีเดียว
ทั้งคู่ได้พลาดช่วงเวลาหลายปีของกันและกัน
เมื่อกลับมาเจอกันหลังจากผ่านไปหลายปี จึงเกิดความรู้สึกที่คุ้นเคยปนความห่างเหิน
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว การได้กลับมาเจอกันของหลินจือไปกับเฟิงซั่วไม่มีความอึดอัดใจแบบนั้น
อาจเพราะทั้งสองเป็นผู้ชายเหมือนกัน ถึงจะห่างเหินไปบ้าง
แต่พอได้เจอหน้าคุยกันมากขึ้นก็กลับไปเป็นเหมือนสมัยก่อนได้ไม่ยาก
ด้วยเหตุนี้ หลินจือไปจึงแปลกใจไม่น้อยที่วันนี้หยิ่นตงหน่วนปุบปับมาหาตน
แถมยังตรงดิ่งมาที่พักของเขาด้วย
“มีเรื่องอะไรเหรอ?”
หลินจือไปเชิญหยิ่นตงหน่วนที่ยืนอยู่หน้าประตูเข้ามาข้างใน
หยิ่นตงหน่วนแกล้งทำเป็นไม่พอใจว่า
“ไม่มีธุระก็จะมาหานายไม่ได้หรือไง?”
“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“ฉันรู้ว่านายไม่ได้หมายความแบบนั้น ออกไปเดินเล่นกันหน่อยไหม”
“ได้สิ”
หลินจือไปเปลี่ยนเป็นรองเท้ากีฬาแบบลำลอง
ทั้งสองไม่ได้ไปไหนไกล แค่เดินเล่นอยู่ในบริเวณหมู่บ้านเหมือนกับคืนที่ทั้งคู่เจอกันเมื่อสองสามเดือนก่อน
วันนี้หยิ่นตงหน่วนเดินนำอยู่ข้างหน้า เธอแต่งหน้ามาก่อนจะมาหา
ทำให้ดูสวยสง่ามากกว่าวันที่ได้เจอกันครั้งก่อน
“ฉันมาหานายเพราะมีเรื่องจริงๆ”
หย
