?”
“ว้าว หอพักอื่นๆ ก็กำลังกรี๊ดกันอยู่เลย เดาว่าคืนนี้คงมีสักแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของหอในดูรอบชิงอยู่ด้วยแน่ๆ”
บริษัทแห่งหนึ่ง ห้องรักษาความปลอดภัย:
“เพลงนี้ของจางซีหยางมันจริงๆ!”
“ไม่ได้ฟังเพลงร็อกเจ๋งๆ แบบนี้มาหลายปีแล้วนี่ คนแต่งชื่อไปตี้ใช่ไหม?”
“เขามีผลงานร็อกอื่นๆ อีกไหม?”
“ไม่มีนะ”
“นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแต่งเพลงร็อก”
“ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ เพลงนี้ทำให้ฉันนึกถึงตอนที่ดนตรีร็อกฮิตสุดๆ เมื่อสิบปีก่อนเลย”
“ตอนนี้บนชาร์ตเพลงประจำฤดูกาล แทบไม่มีเพลงร็อกหลงเหลือแล้ว”
กลุ่มแชทเพื่อนเก่าสมัยเรียนกลุ่มหนึ่ง หลายคนเริ่มคิดถึงวันวานแห่งความเยาว์วัย:
‘ใครดูรอบชิง I Am a Singer แล้วบ้าง?’
‘ฉัน!’
‘สุดยอด!’
‘เพลงของจางซีหยางนั่นทำเอาฉันน้ำตาไหลเลย สมัยมหาลัยพวกเรายังตั้งวงร็อกกันอยู่เลย เดี๋ยวนี้เพลงร็อกแทบไม่มีตลาดแล้ว’
‘แต่พอเพลงร็อกขึ้นเวทีแข่งก็ยังระเบิดความมันได้อยู่ดี!’
‘ส่วนสำคัญก็คือเพลงนี่แหละ ฉันชอบสุดๆ ไปเลย!’
‘ฉันชอบจางซีหยางจัง!’
‘ฉันมีสติกเกอร์จางซีหยางด้วยนะ!’
‘ไหน!’
‘ฮ่าๆๆๆ!’
‘สายตาดูแคลนของราชัน!’
ที่แท้มีคนแคปหน้าจอจากการถ่ายทอดสดคืนนี้
เพราะจางซีหยางเอาแต่นั่งหลับตาพักทำสมาธิ จนกระทั่งใกล้จะถึงคิวขึ้นเวที
อยู่ๆ เขาก็ลืมตาขึ้น สายตานั้นเต็มไปด้วยความดุดันและดูแคลน
ราวกับว่าไม่เห็นนักร้องคนอื่นอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
จึงถูกชาวเน็ตเอาไปทำเป็นสติกเกอร์ “สายตาดูแคลนของราชัน!”
ตอนนี
